همین امروز صبح بود که توییت کوتاهی نوشتم از اینکه چقدر کلمات، شعرها و جملات عاشقانه مسخره و کوچک و الکنند . عاشق که میشوی این را بیشتر درک میکنی انگار. این را آن شب فهمیدم که برای اولین بار چشمهای بی جان و نفسهای تنگش را دیدم و هزار بار مردم. بعد از من چه کاری برمیآمد؟ هیچ. نگاه کردنش، نوازش پیشانی خیس از عرقش، گریه کردن...گریه کردن بسیار. بعد فکر کردم که در تمام 26 سال عمرم، آنقدر شعر خواندهام که حداقل یکیاش به این شرایط بیاید. ذهنم را جوریدم... و تو بگو دریغ از یک بیت...یک جمله...
عجیب نیست که در حادترین و عمیقترین لحظات هیچ شعر و جملهی خاصی به زبان نمیآید جز همین کلمات تکراری خودمان؟ عجیب نیست که دیدن درد کشیدن یارم را میدیدم و چیزی جز "بمیرم برات" به زبانم نمیآمد؟ عجیب نیست که هیچ چیز هم جز همین دو کلمه توصیفکننده حال واقعی من نبود؟
احساس میکنم دنیای ادبیات مدتهاست شکست خورده. شاید هم بدبینم.اما حالا بعد از هشت سال زندگی و تنفس در دنیای شعر و ادبیات و داستان، فکر میکنم ادبیات حداقل در دنیای من یکی شکست خورده است. درست است که اولین جملهای که برایش روی آیپد در اولین قرارمان نوشتم یک بیت شعر بود، درست است که هنوز تابلوی شعر کوچکی که یلدا دلم را برد و رفت نشست جلوی چشمهایش دل ما را گرم میکند به هم، اما راستش فکر میکنم روابط دیگر به چیزی بیشتر از ادبیات و شعر نیاز دارند برای عمیق شدن. و اصلا عمق رابطهها چیزی بیشتر از این بیت شعرهاست...