مدتهاست نمیتونم چیزی بنویسم. فکرها توی مغزم کمرمق و متفاوت حرکت میکنند. خیلی اوقات نمیفهمم به چی فکر میکنم. خیلی اوقات فکر میکنم که دارم فکر میکنم اما بلد نیستم بنویسمشون. روزهای غیر پریود خوشحالم. زیبا و سرخوش و راضیام. روزهای پی ام اس و نزدیک به پریود فکر میکنم از همه جهان بدم میاد. به ویژهتر از خودم. از همه میرنجم. از همه خستهم. از هر چیزی. از هر کسی. از هر حرفی.
چند روز پیش دیدم دکتری توی اینستاگرام نوشته که چندین نفر از مراجعین و مصرف کنندگان آمپولهای لاغری از خاموش شدن افکار مزاحم و نشخوار فکریشون گفتن. گفت تایید نشده اما به نظر میرسه این آمپولها تونستن افکار مزاحم رو کم کنند اما هیچ تحقیق موثق و خاصی روی این مساله انجام نشده. خب چه باید میکردم جز اینکه فکر کنم لابد یکی از دلایل این همه عدم فکر درست حسابی و تحلیل نکردن و خاموش شدن ذهنم به خاطر آمپوله. (که نیست. من همچنان سر چیزهای کسشر فکر میکنم و دهن خودم رو صاف میکنم) اما شاید این عدم توانم برای نوشتن رو بشه گردن آمپولها انداخت.
دوباره رسیدم سروقت نشناختن خودم. کارها و فکرهای عجیب. انگار خودم رو نمیشناسم و توانی برای فهمیدن و اعتماد کردن به خودم ندارم. از رابطه فراریام و از عمیقشدن با آدمها گریزون. چقدر خودم رو نمیشناسم.