توی آن آینه از خودم با آن لباس عکس گرفتم. همانطور تکیه داده روی دست چپم و لبخند زنان به چشمهای براق و روشن دختری که موهای گوجه کرده و شل و ولی داشت و لبخندی از رضایت گوشه لبهاش بود. بیذرهای آرایش، نشسته روی لبهی تخت و فکر میکند باید این لحظه را ثبت کند. چون تجربهش کرده.
و بله؛ این همان زنی بود که دلم میخواست تمام عمرم را با او سپری کنم.
زنی که میتوانستم با او تنها باشم، بی آنکه نگران ترسیدن یا مضطرب شدنش باشم. با او صحبت کنم و درک شوم؛ بیآنکه سرزنشم کند.
با او خوش بگذرانم، بی آنکه نگران روز بیفایدهم باشم.
با او بخندم، بیآنکه نگران تذکر او بابت سنگین بودنم باشم.
با او گریه کنم بدون اینکه اشکها را نقطه ضعفم ببیند.
با او فریاد بزنم، بیآنکه بخواهد خشم مرا بیارزش کند.
با او برقصم بیآنکه بخواهد مراا شرمنده بیپرواییام کند.
با او درباره شکل آن ابر کوچک ساعتها حرف بزنم، بیآنکه بترسم نکند زیادی پرحرفی کردهباشم و حوصلهش سر برود.
با او در خیابانها قدم بزنم و از تصویرش در قاب پنجرهها و شیشهها عکس بگیرم، بیآنکه نگران ژست و لباس و تصویرش باشم.
این درست همان زنی بود که عاشقش بودم.
فهمیدم تمام عاشقانههایم برای دیگران، تلاش برای پیدا کردن همین انسان درون خودم بود. برای آزاد کردن آدمی از درونم که میخواستم تمام این خصوصیات را داشته باشد. آدمی که با تنها بودن با او دیگر از تنهاییام فرار نمیکنم. که او همان عشقی بود که از دیگران میخواستم و حالا داشتم.
آه دخترک تنها و قدرتمند و عزیز من
چقدر حضورت را میپرستم. چقدر دوستت دارم. چقدر دلتنگت بودم.