دست و پای لزج گذشته، از روی پوست ِ روح ِ ما به این سادگیها پاک نمیشود که نمیشود.
صبح بیدار شدهام و قبل از رسیدگی به کارها، سری میزنم به وبلاگ قدیم. به وبلاگ دوستان قدیمی و یک دور دیگر نوشتههایشان را میخوانم. وبلاگهایی که در سکوت ایستادهاند و دیگر سالهاست که کسی آنها را به روز نمیکند. دلم برای خودم تنگ میشود. به خودم میگویم چقدر ممنون ِ نوجوانی ِ طی شده در قامت وبلاگنویسم هستم. چقدر داراییهای فعلی زندگیم، سرمایههای کوچک و خرد دوران بچگی بود. چقدر خوب که آن موقعها حتی به تفریح این کار را میکردم. چقدر خوب که مادرم توی ده سالگی برایم دفتری خرید و گفت اگر بنویسی میماند و من نوشتم.
دست و پای لزج ِ گذشته، روی پوستۀ تن ِ ما پاک نمیشود و راستش چه خوب که پاک نمیشود! چه خوب که بار مهوع بعضی خاطرات گذشته هنوز روی بعضی جاهای روح ما مانده است. که وسط روزهای سخت و آسان، ناگاه دستمان بخورد روی این قسمتها و همانطور که "ایو" گویان سعی داریم گذشته را از تنمان به دور بیندازیم، به یادش بیفتیم و یک لبخند محو روی صورتمان نقش ببندد.