صفحۀ ویرگول عزیزم را چندوقتی است که رها کردهام. کار فرصت نمیدهد که بیایم و اینجا همه چیز را بنویسم. با اینکه غرقم در چیزی که نمیدانم چیست. تمامم طلب است برای چیزی که نمیدانم و سرتاپا خشمم برای باز هم چیزی که نمیدانم چیست.امروز صبح همانطور که چیپسم را میغلطاندم میان یک عالمه ماست موسیر، رفیقم گفت درگیر چیزی هستی که خودت هم نمیدانی و با سر تاییدش کردم که : «خودشه، همینه!»
احساسات ِ رو آمدۀ ناشناخته میتوانند از دو جانب آدم را لت و پار کنند ( این کلمه البته برای حد بیقراری من زیادی بزرگ است اما خوب مینشیند روی صفحه. خوب میتواند مخاطبم را درگیر حسم کند، اما واقعی نیست. من لت و پار نیستم. خستهام فقط). میگفتم. احساسات رو آمدۀ ناشناخته از دو جهت آدم را غافلگیر میکنند. یک اینکه حساند و منطق سرشان نمیشود، دوم اینکه ناشناختهاند. از جایی میآیند که هیچ زنجیرهای آدم را به آنجا متصل نمیکند. نخ ِ اتصال به خودآگاه یا مدتهاست بریده شده یا آنقدر گرد و خاک گرفته که آدم برای پیدا کردنش باید بنشیند و ساعتها دستهایش را به غبار مغز بکشد که چیزی پیدا کند. من اما هورمون را آدم حساب نمیکنم که انقدرها برایش وقت بگذارم. هورمونهایی که این احساسات روآمدۀ ناشناخته را مدیریت میکند در نظر من حقیر و بیشرف است و موجود حقیر و بیشرف هم ارزش توجه کردن ندارد. و برود بمیرد هرکسی که میگوید این ماهی یک بار غرق در هورمون بودن به ارزش ِ زنانگی من میافزاید تا شاید یک روز بخواهم بچهای را درونم بزرگ کنم. برود بمیرد کسی که میگوید تحمل کن... دوش آب گرم بگیر... توی رختخواب بمان و شکلات بخور. برود بمیرد هرکسی که میگوید این دوران گذران است و بعد همه چیز روشنتر میشود. چه روشناییای که دو سوم از طول یک ماه را از من میگیرد و انرژیام را برای کار کردن به حداقلترین میرساند.
یک مشت خشم ِ بروز نداده شدهام. بپرس از که؟ میگویم نمیدانم. بپرس از چه؟ میگویم باز هم نمیدانم. بپرس از کجا؟ باز هم نمیدانم. من یک غده خشمم. خشمی که یه جایی دارد زار زار و بلند و بلند داد و فریاد میزند و فرصت نمیکند خودش را بروز دهد. چرا؟ چون میترسد دوستش نداشته باشند. میترسد اگر بگوید فاصله بگیرند و تنها بماند. همه چیز در گرو ِ همین رهاشدگی ِ بی خاصیت و مزخرف است. در گرو ِ همین ترس از دست دادن بیانتها که قرار نیست دست از سرم بردارد. در گرو ِ همین احساس دوست نداشته شدنی که محاصرهام کرده و حالا با یک عالمه هورمون به جنگ با من آمده است. و من مگر چقدر جان دارم برای مقابله با این همه خفقان و حس بد؟ چقدر میتوانم بایستم مگر مقابل این همه غم؟ چقدر میتوانم گریه نکنم و حفظ ظاهر کنم و بخندم؟ چرا این شهر یک کوه بلند ندارد که بروم جیغ بزنم؟ چرا جادۀ چالوس ندارد که از میان تونلهایش عبور کنم و جیغ بزنم و خالی شوم؟ چرا همیشه جیغها را توی تونل میشود زد و نه توی آغوش کسی که دوستش داری؟ چرا نمیشود به جای بالای قلۀ کوه مشت بکوبی به سینۀ کسی که دوستش داری و گریه کنی تا آخرین قطرۀ تمام حسهای بد دنیا هم تمام شود؟
نمیدانم چه کسی تا آخرین کلمات این پست را خواهد خواند. کسی اصلا حوصلهاش میکشد که تا ته این همه غر و نالۀ بی سروته را بخواند و بیاید من را از دست خودم نجات بدهد یا نه؟ کجا بیاید اصلا؟ توی این دنیایی که دورتادورش حصار است و نگهبانهایی از عقل و منطق هرروز و شب اطرافش نگهبانی میدهند که مبادا کسی وارد نشود؟ کجا بیاید؟ آن دور؟ دوری که حتی نوک ِ انگشتهای کسی هم به انگشتهایم نخورد؟