زن؛ با آن شکم برآمده و نفسهای بریدهبریده، نشسته بود روی پلۀ آخر پاساژ و همسر جوانش، با چشمهایی نگران جرعه جرعه آب را میریخت توی لیوانی که در دستهای زن بود. پایین پای زن، پر بود از وسایل و لباسهای بچگانهای که معلوم بود تا چندوقت دیگر صاحبش را بغل خواهد کرد، اما چشمهای مضطر زن، آرام نگرفته بود. مرد در نهایت استیصال، صدایش را کمی بلندتر کرد و گفت: «آخه چندروز دیگه بیشتر نمونده، حالت خوب نیست، حالا توی سیسمونی لباس مشکی نداشته باشه! چی میشه؟» و زن که انگار صدبار این جملات را شنیده بود به سختی بلند شد و همانطور که دوباره چشم میگرداند دنبال مغازۀ لباسفروشی، گفت: این بچه نذر حضرت علیاصغره! قراره شب ِ اول محرم دنیا بیاد! نمیخوام اولین لباس تنش، لباس ِ مشکی امام حسین نباشه! چندبار باید بگم؟ و مرد، که باز با این جمله، ساکت مانده بود، دستهای همسرش را گرفت و دور شد.
من، این سوی خیابان، نگاه میکردم به اولین گره ِ روحی تمام شیعیان علیبن ابیطالب، که به دستهای حسین(ع) و فرزندانش سند میخورد.نگاه میکردم به خودم، به ما، که تمام افتخارمان، همین نذر ِ حسینبنعلی(ع) و فرزندانش بودن است و بس. ما، که معیار بزرگ شدن و قد کشیدنمان، کوچک شدن لباس عزای اربابمان بوده و تنومند شدنمان ، به برکت شیریاست که مادر به وقت گریۀ بر امام حسین(ع) و فرزندانش به ما خورانده است.