اقاقیا عطر دارد. عطرش میپیچد توی کوچه و از لالوهای پنجرهی اتاقم _که دوجداره نیست و قدیمی است و باد و هوا و عطر به آسانی از کنارش جریان پیدا میکند_ میآید توی اتاق.
من برای بار سوم رسیدهام آن قسمت فرندز که چندلر بالاخره از مانیکا خواستگاری میکند و دوباره گریهام میگیرد. بار اول که به این سکانس رسیدم وسط نوشتن پایاننامه بودم و فشار روحی روانی آنقدر روی شانههایم بود که تلنگری کافی بود برای گریههای بیخودی و زیاد. بار دوم را یادم نیست دقیقا اما شاید دلم خواسته آن فضا را من هم تجربه کنم و اشکهایم نم نم از گوشه چشمهایم افتاده. بار سوم هم امشب بود. در ماه هشتم رابطهای که دوستش دارم.
اشکهایم را پاک میکنم. لپتاپ را میبندم. گوشی را دستم میگیرم. توییتکی میزنم. توی گروه دوستان دورم مینویسم «غمگینم». یک استوری میگذارم و فکر میکنم. کلمات را درونم حس میکنم که میجوشند. لپتاپ را باز میکنم. یاد این کنج میافتم و مینویسم. بیآنکه اصلا سر و تهی برای نوشتهام قائل بوده باشم.
هشت ماه گذشته. خوشحالم. تمام هشت ماهش را خوشحال گذارندم. حتی در وسط روزهایی که آنقدر اتفاقات بد پشت سر هم میافتاد که نمیدانستیم برای کدامش گریه کنیم. همان روزها هم خوشحال بودم. داشتمش و هرروز بابت داشتنش من خوشحالتر بودم. حالا اما ساعت نزدیک دو نیمهشب است و من بعد از خواندن نوشتههای قدیمم، دلم تنگ شده برای خودم. خود گذشتهام. خود تنهای گذشته...
معتقدم آدم در زندگی همزمان چند نفر است. همهی آدمها چند نفرند. یک نفر که میرود سرکار، با همکارهایش میگوید و میخندد، با جدیت کار میکند و برای زندگی میدود. یک نفر که عاشق است و سعی میکند یا عشقی را پیدا کند یا عشقی را بسازد یا عشقی را نگه دارد. یک نفر تنهاست. یک نفر که بیشتر از هرکس دیگری خودش است. یک نفر که نیمهشبها روی کاناپه و نور آباژور کتاب میخواند و چای مینوشد و فکر میکند. یک نفر که دستور میدهد آن یکی در محل کار چطور ظاهر شود و آن یکی در عاشقی چطور رفتار کند.
من دلم برای نفر ِ واقعی زندگیام تنگ شده. کسی که زیر نور آباژور چای مینوشید و تنها بود و فکر میکرد. مدتهاست نیمهشب را فقط توانستهام بخوابم. چایی هم اگر نوشیدم زیر نور کم اتاق نبوده. تمام چراغهای خانه روشن بودند. کتابی هم به آخر نرسیده. میانهاش دلم تنگ شده یا حواسم پرت شده و رفتم
امشب دلم برای خودم تنگ شده. خود عزیزم. خود تنهام. خودی که تمام این ۲۶.۵ سالگی را دست به زانوهای او گذراندهام و حالا بیوفایانه! فراموشش کردم. دلم نور کم میخواهد و چای و خلوت و تنهایی. تنهایی زیاد. تنهایی خیلی زیاد.