حالا که دو روز از ۱۴۰۱ گذشته و بالاخره هیاهوی عید و دید و بازدید و مهمانی و آمادگی برای شروع سال جدید و برنامه ریزی و تارگت جدید و هزارچیز دیگه گذشته، دارم به بزرگترین تجربه و درسی که از ۱۴۰۰ گرفتم فکر میکنم.
به اینکه همیشه در تکاپوی ایستادن در طرف درست ماجراها بودم و اتفاقات جهان رو با خطکش منطق میسنجیدم.
اینکه همه چیز باید با عقل جور درمیومد تا درست به نظرم میرسید.
اینکه « دل و احساس» و هرآنچه شهودی هست منبع بیاعتبار و نامحکمی بودند برای اطمینان و اعتماد کردن
و اینها همه من بودم... تا قبل از شش ماه ابتدای سال...
بعد از اون یادم نیست دقیقا چه اتفاقی افتاد. یک ماه و نیم افسردگی و سقوط درون چاه ناامیدی بود و گریههای خیلی خیلی زیاد و بعد پیدا کردن خودم در یک شرایط جدید و متفاوت از قبل.
شرایطی که همه چیز رو متفاوت کرده بود. مسیر اصلی زندگیام رو حتی.
مسیری که چهارسال براش زحمت کشیده بودم و شب تا صبح و صبح تا شب رسما خون دل خورده بودم و حالا باید اگرچه سخت، اما در نهایت باید ازش دل میکندم.
توی همون روزها بود که احساس، این معیار کاملا شهودی ِ همیشه غیرمطمئن ، از جایی که فکرش رو نمیکردم بلند شد و درحالی که هیچ نشانی از کار درست نداشت ذره ذره خودش رو نشون داد و جان گرفت.
هزار و چهارصد برای من تجربهی «درست بودن مسائل جایی به دور از دو دوتا چهارتای منطقی و کاملا بر اساس عقل» بود.
جایی که دل ، درست ترین وجه یک ماجرا محسوب میشد و عقل جدا باید میرفت و دوغش رو مینوشید.
برای ۱۴۰۱ ام آرزو میکنم همچنان این خطکش اندازه گیری سفت و سخت رو غلاف کنم و کمی به دل اعتبار بدم. به حس . به اولین زمزمههای شهودی وجودم
چون حالا با تمام وجود میفهمم که گاهی اوقات عقل با تمام منطقی بودنش کارایی لازم رو در موقعیت های حساس زندگی نداره و بهتره کار واقعا به دستهای عضو دیگری سپرده بشه!