اون لحظه سخت خوردن واقعیت تو صورتت، لحظهای که متوجه میشی تمام مدتی که دنیا رو میدیدی لایهای غبارآلود از تصنع ، از سادهلوحی، از ناباوری رو به روی چشمهات گرفته بود و نمیذاشت حقیقت رو ببینی؛ شاید تلخترین دستاوردی بود که در یکسال گذشته داشتم.
بعد از بارها شکست یکجایی متوجه شدم برخاستن و دوباره تلاش کردن به رنج و شکستهام معنا نمیده. غم آلود بودن و باز قوی بودن باعث نمیشه ارزشمند دیده شم. برنده شدن در جنگهای بیحاصل از من یک قهرمان نمیسازه. کوه ارزشمندی که از تلاشهای بیسرانجام ساخته بودم به امید روزی که نتیجهای شگرفت ازش برداشت کنم اصلا در دنیایی جز دنیای کوچک و محقر من وجود نداشت.
من تقریبا در دنیای هیچ آدمی چیز خاصی نبودم و جز برای خودم ارزشی برای هیچکس دیگهای نداشتم. و نابیناترین شخص برای دیدن من، من بودم که در تمنای دیده شدن در چشمهای بقیه بودم. پس از تلاشهای بیهوده دست کشیدم. دست کشیدم و فهمیدم چقدر همهچیز جهان در بیثباتی بنا شده. و من با وجود تقلای بسیار و آسوده ننشستن؛ همواره و همیشه گمشدهای به نام ثبات دارم و برخلاف چیزی که تصور میکردم؛ پیدا کردنش بسیار سخت تر از چیزیه که فکر میکردم.
فهمیدم نه در قلهای ام و نه در قعری؛ شاید تنها در میانهی چیزی معمولی. و حتی کمی خمیده به فرودست. پس سخت نگرفتم و فقط سعی کردم در میانهی این آشوب؛ به خود ترسیده و تنهام پناه ببرم. به همین جهت بود که بهجای هر تعلیقی، سعی به ساختن جهانی امن و باثبات درون خودم کردم. که اگرچه جهان و آدمها و کشورها و سیاستها فانی و ناپایدارند من ولی همچنان امنیتی و سکونی رو در دستهام لمس کنم.
در سالی که گذشت آروم گرفتم. دست برداشتم از خشم و جنگ. و اگر دستها و پرچمهای سفید افراشته نشانگر تسلیم و زانو زدنه؛ من تسلیم و شکستخورده و زانو زدهام.
تلخ بود. سخت بود. ناامیدکننده بود.
اما واقعی بود.