به عزیز ِ قلب ِ این روزهام:
شاید اگر چندسال پیش بود، حالا اینجا مینوشتم که تو شبیه خورشید بودی برای یک دوره تاریکی. یا مثلا آب بودی برای یک بیابان . حیات بودی، زندگی بودی، نفس بودی حتی.
من اما حالا جایی ایستادهام که فکر میکنم گفتن حرفهای عاشقانهی شاملو وار ( شاملو را که میشناسی دیگر نه؟ معشوق و همسری داشت به نام آیدا؛ به آیدا میگفت جان منی ، حیات و ممات منی، منظورم از شاملو وار چنین حرفهای عاشقانهایست مثلا) به قد و قامت محبت من نمیآید. که من آدم ِ اینطور سپر انداختن و سرتاپا عاشق شدن نیستم.
میخواهم برایت بنویسم روزهای پیش از تو همچنان خورشید میتابید، دریا دریا آب به بیابانهای خشک زندگیام جاری شده بود و حیات مدتها بود در تمام رگ و پی زنده بودن من وجود داشت. من در استیبلترین شرایط زندگی نشسته بودم و داشتم برای قدمهای بعد خودم برنامهریزی میکردم. بیآنکه بخواهم یا نیاز باشد کسی کنارم بایستد. که زندگی را همینطور که بود قبول کرده بودم و پا به پاش _اگرچه سخت_ اما پیش میرفتم...
وجود تو به تنهایی نه حیات ِ بعد از ممات بود، نه خورشید ِ بعد از سالها سردی و تاریکی. وجود ِ تو، رنگ بود. یک عالمه رنگ ، یک عالمه طیف جدید به زندگی. مثلا گلها کماکان قرمز بودند، اتفاقا قرمز ِ قشنگی هم بودند اما بعد از تو قرمزها رنگ جذابتری گرفته بودند. آسمان مثلا آبی بود همچنان. نور ِ وسط خانه همچنان دل مرا گرم میکرد به زندگی، یا بوی نان داغ نشان میداد همهچیز خوب است، اما با تو فهمیدم همه چیز میتوانست زیباتر از اینی که حالا میگذرد، بگذرد. آسانتر نه! میخواهم بدانی تو تسهیلگر زندگی ِ من نبودی. ناجی هم حتی. اما تعادل را به این زندگی برگرداندی. مثلا انگار کن که صبح خنک و خوب بهار باشد، اواسط اردیبهشت، تو با ذوق کلی خرید کنی برای مهمانهای ظهرگاهیات. دستهایت سنگین شده باشد از این خرید. در عین حال اما خوشحال باشی که مهمان داری. سنگینی هست، سختی هست، اما خوشحالی. اما ناگهان عزیزی را میبینی که آمده دستهایت را کمی سبک کند. آبی به دستت بدهد و بگذارد چند لحظه نفس بکشی و استراحت کنی.
تو آن دستهای یاری دهندهی من بودی
تو آن آب ِ خنک وسط ِ روز بودی
تو آن چند دقیقه سکون و آرامش وسط لحظههای سختی بودی
درست زمانی که زندگی پیش میرفت. زندگی ِ واقعی. زندگیای که گاه سخت بود و گاه آسان. گاه شیرین بود و گاه تلخ. زندگی بود. با تمام زندگی بودنش.
و حالا خوشحالم بابت داشتنت... بیش از انتظاری که از شادی و آرامش داشتم.