فردا، بار ِ 26 سالگی رو با تمام روزهاش زمین میذارم و یه سال ِ سخت دیگه رو شروع میکنم. بیست وشش سالگیای که با فرو ریختن ِ تمام خودم از اتاق درمان شروع شد و با آجر به آجر گذاشتن و شروع کردن دوباره داره به اتمام میرسه. سنی که هیچوقت زیر لب زمزمهاش نکردم و دیگه راستش مهم نبود چه چیزایی توی زندگی ندارم که داشتنش واقعا دست خودم نبود. به جاش، هربار که به خودم و تلاشهام فکر کردم، یادم افتاد هرچیزی که لازم بود براش بجنگم و داشته باشم رو دارم.و همین خوشحالم کرد.
کمتر از سه سال دیگه تا سی دارم. اونقدر فاصلهاش کمه که میتونم همین الان سی سالگی رو واضح جلوی خودم تصور کنم. سیسالگی ترسناک! سیسالگی خشمگین! و سیسالگی ِ آرام. هرچقدر بزرگتر میشم بیشتر مطمئن میشم که افزایش سن، همونقدر که به تکاپو میندازتم، همونقدر هم آرومترم میکنه. انگار میپذیرم دست و پا نزنم . میپذیرم که باید بپذیرم و ادامه بدم. و این، همون دلیلیه که از افزایش سن خوشحالم.
حالم خوب نیست راستش و حالا بعد از کلی سروصدا و جیغهای حاصل از بازی کردن علیرضا و سلمان و اسما، درست وسط لحظهای که تصور میکردم خیلی خوشحالم، یهو خالی شدم و دارم تمام ترس و غمم رو ، روی صفحات بیجون اینجا پر میکنم.