من، آدم ِ تردیدهای لحظهای ام. تردید میان خوب و خوبتر، میان بد و بدتر، میان خیلی خوب و خیلی بد حتی. مادرم میگفت این را از لگدهای دم آخری و تردیدهای لحظهای هنگام ِ تولدم فهمیده. دو روز تشنهی آمدن و دو روز عقبنشینی. و بعد یک هفته همه را، از همه بیشتر مادرم را معلق نگه داشتن برای امری که وضوحش بر هیچکس پوشیده نیست.
اما واقعیت این است که این وسواس کار درست و تلف نکردن زمان از همان کودکی دامنم را گرفته و رها نمیکند. که نکند راه انتخابی ِ من، با تمام صحیح بودنش یک جایی به عاقبت درس نرسد؟ که حالا میدانم این کار بد است، این انتخاب نادرست است، اما نکند توی مسیر آینده یک جایی درست باشد و من رهایش کرده باشم؟ استیصال میان انتخاب چیزهایی که خاکستریاند قابل درک است اما میان خیر و شر واضح، احمقانه است.
دارم فکر میکنم که درونم همزمان یک عمر سعد و یک حر نفس میکشند. هردو مردد، هر دو پا سست میکنند که بهترین انتخاب را داشته باشند. هردو، هرسال، میانهی همین روزها انگار که باید انتخاب کنند، فکر میکنند، عرق میکنند، خسته میشوند، اشک میریزند. یک نفر از این دو نفر در نهایت باید زنده بماند و من باز گیر کرده میان تردیدهای دنیا، مدام فکر میکنم حرّیتم توی کربلا میتوانست بر عمرسعد ِ وجودم پیروز شود یا نه؟
من از واقعۀ کربلا میترسم. هرسال، قصه که به عاشورا میرسد حواس خودم را پرت میکنم. که یعنی نمیشنوم، نمیفهمم، نمیدانم. از انتخاب میترسم. از فکر به تردید میترسم. از کار درست نکردن میترسم. از نادرستی هم.