شبیه پرنسسهای دیزنی فکر میکردم. که اگر حالا خوب نیستی و زندگی سخته و صبوری ناممکن، بعدها اما قراره با این دردها رشد کنی و بال و پر بزنی. چه بچه و پر امید بودم.
دایان؛ شخصیت موردعلاقهم در سریال بوجکهورسمنه. نویسندهای که همهچیز رو زیادی عمیق میبینه، زیادی تحلیل میکنه، زیادی دنبال معنای پشت هر چیزیه و همه زخم و دردهای زندگی براش حتما یه نشونهست. دایان هیچوقت راضی نیست؛ هیچوقت هم خوشحال نمیمونه. چیزی درونی همیشه در مغزش تکرار میکنم که توی هر اتفاق خوبی چیزهای بدی وجود دارند که نمیشه نادیدهشون گرفت و توی چیزهای بد، چیزهای خوبی که باید بهخاطرشون غرق غم شد.
دایان، بیهیچ اغراقی من بودم.
اپیزود ۱۰ از فصل ۶ سریال بوجکهورسمن
کرولاین از دایان خواست که خوشحال باشه، گذشته دردناک رو رها کنه و برای یه بار هم که شده بپذیره که میتونه رها و شاد زندگی کنه. دایان عصبانی داد میزنه و تکرار میکنه که نمیتونه و بعد بهترین دیالوگ تمام این سریال رو میگه:
«Because if I don't, that means that all the damage I got isn't good damage, it's just damage. I have gotten nothing out of it, and all those years I was miserable was for nothing»
مگه میشه غمی رو رها کرد که به تمام زندگیت هویت داده؟ چسبناکیش رو کنار گذاشت و به این سادگی پذیرفت که از زخمهای روح قرار نیست پروانهای بیرون بیاد و ققنوسی از دل آتش خلق بشه؟
هرچه بیشتر به این جمله فکر میکنم، بیشتر به این نتیجه میرسم که شاید خودِ این اصرار به «معنادار بودن رنج» هم شکلی از مقاومت در برابر واقعیت باشه. ما دوست داریم باور کنیم درد، سرمایهگذاریه. چیزیه که روزی سودش را پس میگیریم. چون جایگزینش ترسناکتره: اینکه بعضی رنجها نه «زخم خوب»اند، نه مقدمهی رشد؛ فقط زخماند.