حالا که از واقعه چند ساعتی می‌گذرد و همان یک‌ذره خشم و اندوهم هم تمام شده می‌خواهم بگویم که گاه به‌دست نیاوردن، نرسیدن ،خود معجزه‌ای بزرگ است.
من سال‌های متمادی‌ای به دنبال معجزه کف دست‌هایم را سمت آسمان می‌گرفتم و آنچه اتفاق می‌افتاد را نمی‌دیدم. نمی‌دانستم معجزه‌های بزرگ دیر به چشم می‌آیند. نمی‌دانستم که گاه اجابت نشدن معجزه‌ایست که بعدها خواهم فهمید. نمی‌دانستم که اگر جای پای بعضی‌ها ماندنی می‌شد و بعضی از اتفاقات بیش از پیش خاطره‌ساز می‌شدند دیگر امیدی نمی‌ماند که به انتهای ناامیدی برسد. آن‌وقت اشک‌ها کش‌دارتر می‌شدند و روح پریشان، تمام عمر عزادار می‌ماند.
بیاید قبول کنیم که به‌دست نیاوردن‌ها شانس فوق‌العاده‌ایست که می‌توانست آغازگر یک ویرانی بزرگ‌تر باشد و زخم‌های عمیق‌تر... معجزه‌ای که باید زمان بگذرد تا بفهمیم معمای این گره ِ باز نشده را...
