پسرک معتقد بود همهچیزی که هستم در آرام نگرفتن است. برهم زدن نظم موجود، آشوب کشیدن ملال، تغییر و دگرگونی آنچه هست و نپذیرفتن. من از ناپذیرندگی تغذیه میکردم و این نه به معنای راهی برای تخلیهی انرژی، که برای به چشم کشیدن هویت که نه؛ پیدا کردن و هربار در آغوش کشیدن هویتم بود. راهی که حس کنم همچنان خودم هستم و خودم هیچگاه نمیتواند یک جا بنشیند و ثبات را بپذیرد؛ اگرچه کوچه به کوچه و خط به خط و ثانیه به ثانیه دنبالش بدود. پرنده بودن من بودم و پرندهها با آرام گرفتن و پرواز نکردن خو نگرفتهاند. کما اینکه من پرندهای اهلی هم نبودم. نااهلی ِعجیبغریبی داشتم و به این سادگی به جریان ِ معمول خو نمیگرفتم.
تمام زندگیم در همین چند خط گذشت. آرام که هستم فکر به تغییر عذابم میدهد. در فراز و فرود که هستم تمنای آرامش رهایم نمیکند. یک میل و رهایی مداوم. و راهی جز پذیرش این راه برایم باقی نمانده. هیچ راهی.