چه قدر که یک فیلم میتواند درگیر کننده و تلخ، و درعین حال انسانی و خوب باشد. چه قدر یک بازیگر میتواند ساده باشد، اما نقشِ ساخته و پرداخته شدهی فیلمنامه را به خوبی حیات و واقعیت ببخشد. فیلمنامه ای که شاید بتوان آن را «فیلم»نامه خطاب کرد، اما روایتی باشد جدی، و محتمل برای همهی ما؛ چه در تجربه شخصی و چه تجربه نزدیکانمان. بعد از تماشایِ «شکار» (TheHunt) متوجه فرمولی شدم که توماس وینتبرگ بعنوان کارگردان فیلم، در آخرین اثر کارنامهی خود یعنی Another Round آن را پیاده کرده بود. داستان با یک مرد معمولی شروع میشود؛ چالشی بزرگ به زندگیاش وارد شده، و آنرا بهم میریزد؛ و نهایتاً پس از تماشای آثار فردی-اجتماعی این چالش، فیلم به پایان میرسد.

آن چه که جالب توجه است و حائز اهمیت، صحنهی پایانی فیلم است. صحنهای که نشان میدهد مهم نیست مرتکب جرمی شدهای یا خیر؛ مهم نیست شایعهای گریبانگیر تو شده است، یا واقعاً در ماجرا دخیل بودهای یا خیر؛ آن چه اهمیت دارد، شکل گیریِ افکارِ اجتماعی و مهمتر از آن، قضاوتِ افراد است. قضاوتی که اگر مثبت باشد و نیک، با سرهم کردن چند جملهی کوتاه، از لسان کودکی ۴-۵ ساله، استحکامش به اندازهی یک قلعهی شنی دربرابر موجِ دریا است. برهم میریزد و هیچگاه به شمایل اولش باز نمیگردد. اگر که افکار عمومی در ضدیت با شخصی شکل گیرد، حتی با شهادتِ شخصِ قربانی، مبنیِ بر بیگناهیِ متهم، باز نمیتواند ترمیم شود و سالم.
فیلم سهمگین بودن آثارِ فردی-اجتماعیِ قضاوت زودهنگام، بنابر چند پاره جمله را نشان میدهد. چه بار گرانی دارد قضاوت، و چه ترسناک مسئولیتی است، وظیفهی قاضی.
متن را «یک تراژدی بیپایان» نامیدم، چراکه آثار دروغ، قضاوت، تهمت و .... بیپایان است و هیچکس نمیتواند بعد مصیبتی این چنین مهیب، به زندگی اولیه خویش بازگردد.
-پایان-
فیلم: Hunt 2012
کارگردان: توماس ویتنبرگ
۸ اسفند ۱۳۹۹
