سلام
در این گام قراره تفکرمون رو واضح کنیم. برای رسیدن به این هدف، باید یاد بگیریم مراقب فکرهای مبهم و مغشوش باشیم و سعی کنیم معنی واقعی چیزی رو که افراد یا گزارش‌های خبری میگن بفهمیم. باید به ظاهر و باطن توجه کنیم!
خوبه هر چیزی رو که از هر قضیه‌ای می‌فهمیم برای فرد دیگه‌ای توضیح بدیم تا ذهن خودمون واضح‌تر بشه. می‌تونیم اینطور تمرین کنیم که حرف‌های هر شخص رو به زبون خودمون خلاصه کنیم و برای خودشون بگیم تا بهمون بگن چقدر درست متوجه شده‌یم؛ اگر در این تمرینِ مکالمه بیانمون فرد مقابل رو راضی نکنه، در واقع حرف همدیگه رو اونطور که باید نفهمیده‌یم (و انگار به دو زبون مختلف صحبت می‌کنیم). نباید تا وقتی به وضوح حرفی رو نفهمیده‌یم، باهاش مخالفت یا موافقت کنیم!
نویسنده‌ها چهار تا راهبرد برای شفاف کردن تفکر پیشنهاد میدن:
۱. نکته‌ها رو یکی یکی بیان کنیم!
۲. منظورمون رو با جزئیات شرح بدیم!
۳. برای توضیح، مثال‌های عینی از زندگی بیاریم!
۴. با استفاده از قیاس و تشبیه به دیگران کمک کنیم تا اندیشه‌هامون رو به دانسته‌های قبلی‌شون پیوند بزنن!
نویسنده میگه تفکر انتقادی مثل پیاز لایه‌های بسیاری داره؛ همون لحظه‌ای که فکر می‌کنیم چیزی رو اساساً متوجه شده‌یم، باز می‌بینیم لایه‌ی دیگه‌ای هم هست، و لایه بعدی و بعدی و بعدی...
می‌تونیم با این قالب صحبت کنیم:
من فکر می‌کنم ... (بیان موضوع). به بیان دیگه ... (توضیح و شرح بیشتر موضوع). برای نمونه ... (ذکر نمونه‌ای از موضوع اصلی). مثل اینه که ... (آوردن یه تشبیه عینی روشنگرانه).
و برای شفاف کردن تفکر بقیه می‌تونیم چنین سوال‌هایی بپرسیم:
میشه دوباره و یه جور دیگه حرفتو تکرار کنی؟ میشه مثال بزنی؟ ببین چقدر درست متوجه شدم؛ منظورت اینه که ...؟
