گام چهاردَهُم
سلام
این هفته کتاب توصیه میکنه انرژیمون رو بر گذشتن از صدمات عاطفی که فکر میکنیم والدینمون بهمون زدن متمرکز کنیم. هر وقت فکرهای منفی راجع به پدر و مادرمون داشتیم، به خودمون یادآور بشیم که الآن خودمون میتونیم تعیین کنیم چهجور آدمی باشیم و تاسف خوردن و گیر کردن در گذشته رو تموم کنیم!
تقریباً همهٔ پدر و مادرها اشتباه میکنن و تعداد بسیار کمی از مردم هستن که کودکی رو بدون زخمهای عاطفی پشت سر بذارن. ما باید مسئولیت رشد فردیمون رو بر عهده بگیریم و بدونیم که تنها خودمون میتونیم گذشته رو پشت سر بذاریم و تنها خودمون هم میتونیم مانع دوباره ساختن خودمون بشیم. احساس بدبختی و مدام خود رو قربانی دیدن نتیجهای جز رنج و افسردگی نداره. با پذیرش این مسئولیت، میتونیم مؤلف زندگی خودمون باشیم و بار احساساتی که از دوران کودکی حمل میکنیم رو زمین بذاریم (و در این راه میتونیم از کمک حرفهای درمانگران هم استفاده کنیم).
چند راهبرد برای پذیرفتن مسئولیت کسی که هستیم پیشنهاد میشه:
- اگه واقعاً فکر میکنیم دلیل موجهی برای مقصر دونستن پدر و مادرمون داریم، بهدقت بنویسیم چیه و چه آسیبهایی به سلامت عاطفی ما وارد کرده (مطمئن شیم بین حقیقت و باور فرق میذاریم؛ باور میتونه پیشگویی خودمحققشونده به وجود بیاره). بعد از خودمون بپرسیم امید داریم با دست گذاشتن روی هرکدوم از این خاطرهها چی به دست بیاریم! این خواستهمون با تمرکز روی گذشته بهتر محقق میشه یا تمرکز روی حال و فرصتهای آینده؟
- از احساسهای منفی به عنوان قدرتی برای انجام کارها در جهت ساختن شرایط بهتر، احساسهای مثبت و موفقیت استفاده کنیم (غم بزرگ رو تبدیل کنیم به کار بزرگ) و ببینیم از اشتباههایی که قبلاً در حق ما شده چه درسهایی میتونیم بگیریم! چه رفتار دیگهای میتونیم داشته باشیم که خردمندانهتر، عادلانهتر و همدلانهتر باشه؟
- فهرستی از همهٔ فداکاریهایی که پدر و مادرمون برامون انجام دادهن و کارهایی که دارن به خاطر ما انجام میدن تهیه کنیم. آیا به اندازهٔ کافی قدردان اینها هستیم؟ بیشتر پدر و مادرها، با وجود اشتباههایی که انجام دادهن یا انجام میدن، شایستهٔ قدردانی بیشتری هستن.
- ارتباط با والدینمون رو صرف جدل دربارهٔ اشتباههای گذشته نکنیم و حتی اگه لازمه، اونها رو مثل آدمهایی در نظر بگیریم که تازه باهاشون آشنا شدهیم. سعی کنیم اونها رو همونطور که الآن هستن بپذیریم و اگر رفتاری دارن که برای خودمون مضر میدونیم، شاید بتونیم فاصلهمون رو ازشون حفظ کنیم (دوری و دوستی)!
در نهایت مهم اینه خودمون رو بزرگسال مستقلی بدونیم که خودش میتونه وضعیت زندگیش رو تعیین کنه!