سلام
گام این هفته دربارهٔ نگرانی مداومه. کتاب توصیه میکنه حواسمون به وقتهایی باشه که به جای تلاش برای حل مشکلها، فقط نگران اونها هستیم. باید به ظاهر و باطن توجه کنیم؛ گاهی قیافهای آروم و خونسرد به خودمون میگیریم در حالی که از درون نگرانیم.
خیلی وقتها از فرط نگرانی، در حالی که میتونیم کاری کنیم توانمون رو برای های و هوی کردن تلف میکنیم یا به طور وسواسی به مشکلهایی فکر میکنیم که نمیتونیم دربارهشون کاری انجام بدیم. باید دست به کار شیم و مشکلهایی رو که حلشدنیه حل کنیم و اونهایی رو که نمیتونیم حل کنیم، رها کنیم!
برای اینکه به نگرانی عادت نکنیم، میشه این راهبردها رو به کار گرفت:
مشکل دقیقاً چیه؟ آیا راه حل ممکنی که از من بربیاد براش وجود داره؟ آیا همهٔ گزینههای ممکن رو بررسی همهجانبه کردهم؟ اگه راه حل واقعگرایانهای برای حل مشکل ندارم، آیا رهاش کردهم یا هنوز نگرانم؟ چرا نگرانم؟
(برداشت من اینه که نپذیرفتن نگرانی و سرکوب کردنش، و نپذیرفتن اینکه نگرانی میتونه تاثیر مخربی بر عمل و سلامت ما داشته باشه و باید کنترلش کنیم، هر دو بده.)