این نوشتار در مورد آناتومی عضوی از بدن نیست، درباره طول عمر آدمیست.
مدتهاست چیزی که "آلودگی به پول" میخوانمش، ذهنم را درگیر خودش کرده و روانم را میخراشد. وقتی کودک بودیم، با همه حواس دنیا و جریان زندگی را میبلعیدیم و با آنچه مییافتیم، رویا میبافتیم و میپریدیم توی دل امتحان کردنَش. هرچه رشد میکنیم، این میل و بلندپروازی فرو مینشیند و دو دو تا چهار تا جایگزینش میشود. انتخاب رشتهٔ کنکور اوج بروز این حسابوکتابهاست؛ یا خود داوطلب با دید مالی انتخاب میکند یا اطرافیانِ دور و نزدیک دید مالی را به زور وارد انتخاب او میکنند، که این کار آنچنان هم نکوهیده نیست.
خلاصه عمری از آدمی با دویدن دنبال منابع مالی میگذرد و ناگهان انسان به خودش میآید و میبیند به دنبال دستیابی به وسیلهی رفاه، خود آن را فدا کرده و آنگاه دوباره چشمش را آرامآرام به جهان میگشاید. هرچه صدای قدمهای مرگ به سمت انسان بلندتر شنیده میشود، وی با همان اندک توانی که برایش باقی مانده، راه خود را دوباره سوی آنچه باید انجام دهد کج میکند.
آن شنیدستی که در اقصای غور
بارسالاری بیفتاد از ستور
گفت چشم تنگ دنیادوست را
یا قناعت پر کند یا خاک گور