اگر با من آشنا باشید یا حتی برخوردی در حد خوندن این متن داشته باشید، احتمالاً از حساسیت من نسبت به درستنویسی آگاهید. در این نوشتار قصد دارم چند تا از دلیلهایی که از دیدگاه من درست نوشتن مهمه رو بیان کنم. همین ابتدا در پاسخ به دو گزارهٔ شایع «درست و غلط مطلق وجود نداره» و «تا وقتی کاری به بقیه آسیب نمیرسونه، به ما ربطی نداره» هم بگم که من هم مخالفت جدی با اینها ندارم و حرفهام قرار نیست نقضشون کنه، بلکه قراره اینها رو تکمیل کنه و کمک کنه کاملتر ببینیم.
برهان فهم متقابل: خط قراره بازتاب آنچه بر زبان میآد باشه ولی نگارش فارسی یا تقریباً هر زبان و خط دیگهای سختی و استثناء هم داره؛ همونطور که شاید شنیده باشید که حتی قانون بد از بیقانونی بهتره، نگارش ما قراردادیه که میتونه پویا و در حال تصحیح باشه اما چون ذاتاً برای فهم مشترک بین ماست، نباید باهاش رادیکال برخورد کرد و بهتره با درست نوشتن سعی کنیم کژتابی رو هرچه کمتر کنیم!
برهان مسئولیتپذیری: سواد (توان سیاه کردن کاغذ به طرز معنیدار) یکی از اولیهترین مهارتهای اجتماعیه که به ما آموخته شده و اساس بسیاری از ارتباطهای ماست. اینکه ما چقدر درست بنویسیم، لزوماً میزان دانش تخصصی ما رو نشون نمیده اما میتونه شاخصی برای ارزیابی میزان مسئولیتپذیری ما در برابر آموختههامون باشه. در نظر شخص من، اگر کسی مسئولیت درست نوشتن چند تا کلمه رو نپذیره، صلاحیتش برای پذیرش مسئولیتهای بزرگتر زیر سوال میره و چندان قابل اعتماد نیست.
تقسیمبندی غلطهای نگارشی: اشتباههای نگارشی متفاوتی وجود داره که بهتره هیچکدوم رو نداشته باشیم اما برای من یک تقسیمبندی ناظر به اهمیت وجود داره.
رفع ابهام: باید این رو بدونیم و به یاد داشته باشیم که درست نوشتن برابر با رسمی و اداری نوشتن نیست؛ بلکه میشه همین شکل شکسته و محاورهای گفتار رو هم صحیح نوشت.
توصیههای نهایی: لازم نیست که از همین الآن تصمیم بگیریم تا ریزترین جزئیات نگارشی مثل نیمفاصله رو هم رعایت کنیم یا همیشه فرهنگ لغت کنار دستمون باشه، کافیه به چیزی که میگیم و مینویسیم اهمیت بدیم؛ با عادت کردن مغز، کمکم مسیر برامون هموار میشه. اگر هم کسی بهمون تذکر دلسوزانهای داد، ترشرویی نکنیم و قدردان کمکش باشیم!