یک عمر تلاش کردم خارج از دوگانههای ساختگی باطل قرار بگیرم، پیامآور صلح و مهربانی باشم و به عنوان کسی که مسئولیت اجتماعی خودش رو پذیرفته، از نگاه نقادانه به رخدادها، انصاف، همدلی، اصلاحات تدریجی، رواداری و از همه مهمتر از گفتوگو بگم. همین الآن هم نزدیک به پنجاه تیتر برای نوشتن دارم که تعداد زیادیش مرتبط با این مفاهیمه. اما حقیقتاً خستهام و انرژی تعدیل طرفین به عنوان واسطه و تحمل فشار روانی قرار نگرفتن در جبههشون در کنار رعایت احتیاط و صبوری رو ندارم. خیلی برنامهریزی برای انجام کارهای معمولی، نوشتن و یا کنش به آنچه میگذرد داشتم اما از نظرم در این شرایط همهش بیمعنیه و به همین خاطر منفعلم.
الآن هم مایلم نه به عنوان یک آدم خوب، بلکه از زبون و حال خودم صحبت کنم که فرای هر حس دیگری، سوگوارم. صادقانه، سوگم هم بیش از اون که برای جان و سلامتی انسانهای عزیزی که آسیب دیدن یا دوقطبی شدن جامعه باشه، برای امیدمه. امید داشتم که میتونم نقشآفرینی مفیدی توی جامعه داشتهباشم، به آدمها کمک کنم کمتر اشتباه کنن یا حداقل اشتباههای تکراری انجام ندن، کنار گذاشتن رویههای غلط رو تسهیل کنم و در شکل گرفتن دنیایی سهیم باشم که انسانها برای حل اختلافهاشون، تعیین چارچوب حقشون و گرفتنش، از گزینهٔ شدنی گفتوگوی منصفانه برخوردارن.
اما حتی دسترسیم به خیلی از بسترهایی که میتونست فضای بیان این واژهها باشه قطع شده و صدام به جایی نمیرسه. ترس دارم از اینکه هر سمت طیف که من رو مطیع خودش نبینه، باهام برخورد کنه. همیشه مشتاق زندگی در کشور خودم بودم تا بتونم با زبانی که بهش تسلط دارم ارتباط برقرار کنم و شهروند درجه دو نباشم، اما الآن از موندن در این جغرافیا هم ناامیدم و حس میکنم مجبورم راهی دیاری شم که حداقل به اینترنت جهانی دسترسی آسان داره و آدمها حق انتخاب بر اساس عقل و سلیقهٔ خودشون رو دارن تا اگر روزی فرزند داشتم، شرمندهش نباشم!
فکر میکنم نشانه و محرک کافی برای فهمیدن ناحق و نامطلوب در اطرافمون وجود داره و بیش از این فریاد زدنش بیهودهست. تاکید ندارم که حق اون چیزیه که من درک کردم؛ شاید نظر یکی، مخاطرات مقابله با ظلم رو پذیرفتن باشه و نظر یکی، به فکر منافع و خوشی خود بودن و نظر دیگران، متفاوت. اما نهایتاً من بابت تاخیر خودم در انجام فعالیتها و سکون این مدتم عذرخواهم!