سخنرانی معروف مارتین لوترکینگ رو که از رویاش برای آینده حرف می‌زنه شنیده‌ید؟ من هم مبتلا به چنین رویایی ام و توی فکر و خیال‌هام، مدام دنبال عاملی می‌گردم که مجهز شدن بهش، دنیا رو جای بهتری کنه.
هر رفتاری که در نگاه اول خوب به نظر می‌آد رو که بررسی می‌کنم، می‌بینم تنوع و تکثر رفتاری توی یه آدم و بین آدم‌های یک جامعه لازمه و حذف شدنش فاجعه‌ست. اما یه فرهنگ ارتباط جمعی هست که توی خیلی از شرایط برام پسندیده‌ست؛ جهان حمایت‌کننده و نقّاد.
رویای من، دنیاییه که آدم‌ها بی‌تعارف (نه گستاخانه) سوال‌هایی که توی ذهنشونه رو بپرسن و بی‌تعارف (نه سرکوب‌گرانه) و مبتنی بر حقیقت پاسخ بگیرن. اگه کسی یه چیزی رو نمی‌دونه یا درخواستی داره، بتونه راحت بپرسه و در مقابل یا پاسخ درست بگیره یا اگه مخاطب نمی‌خواد جواب بده، راحت به جای دروغ گفتن عدم تمایلش رو اعلام کنه.
توی این رویام، آدم‌ها پشت همن و به جای آزار و اذیت، همدیگه رو حمایت می‌کنن اما نوعی از حمایت و مهربونی اینه که اگه کسی در اشتباهه، با نقد بهش کمک بشه تا خودش از اشتباهش فاصله بگیره و به مسیر درست‌تر نزدیک بشه. گرچه به قول TARS،
صداقت کامل هیچوقت بهترین راه برای برقراری ارتباط با یه موجود احساسی نیست.
