سلام
امیدوارم سال و قرن جدید براتون سرشار از اتفاقهای خوب باشه!
ما تو صحبتهای روزمره دوگانهای بین منطق و احساس رو میپذیریم و به آدمها یا صحبتها و تصمیمها صفت «منطقی» یا «احساسی» رو نسبت میدیم. بسته به هر شخص و موقعیت، اینها رو ارزشگذاری هم میکنیم؛ مثلاً اگه فردی تصمیمهای مهمش رو احساسی بگیره یا در هنگام یه سوگ یا شادی بزرگ خیلی منطقی باشه، برامون چندان پذیرفته نیست.
معمولاً ما تجویز و توصیه رو خیلی دوست نداریم اما فکر میکنم همهمون معترف باشیم که برای انجام درست هر کاری، ابزار و مهارت لازمه؛ و گَر نه، راه به جایی نمیبریم و تنها، زمان و دیگر سرمایههامون رو تباه میکنیم.
حالا بیاید فرض کنیم که احساسهای ما، آرمانهایی که داریم، تصمیمهایی که میگیریم و کارهامون حاصل تفکر ماست. در چنین فرضی، ما بیخیال «آنچه نمیتوانیم» میشیم و تمرکز میکنیم روی بخشی از خودمون که توانایی به دست گرفتن کنترلش رو داریم (طبعاً به این معنا نیست که کنترل همه چیز دست ماست). با این فرض، ما باید سراغ کسب مهارت اندیشیدن و ابزارهای مناسبش بریم (که تو این عصر هجوم اطلاعات، هنوز لازمتره).
گروهی از انسانها پیش از ما به این نتیجه رسیدن و بر این ابزار و مهارت (که تو تنظیمات کارخانهی ما هست اما باید خودمون فعالش کنیم)، «تفکر نقاد» نام نهادن. نشر اختران در مجموعه تفکر نقاد که -اگر اشتباه نکنم- تا به حال ۱۶ جلد کتاب ازش منتشر شده، با پذیرش فرض بالا، آثار چند تن از سرآمدان این حوزه، از جمله ریچارد پل و لیندا الدر رو ترجمه و منتشر کرده.
کتاب چهارم این مجموعه با عنوان «آشنایی با هنر تفکر راهبردی»، بیست و پنج گام رو در ۲۵ هفته برای شروع مسیر متفکر نقاد شدن تعریف میکنه.
به نظرم جالب رسید که به عنوان یه چالش ابتدای قرن جدید، این بیست و پنج گام رو به اشتراک بذارم تا با هم مسیر رو طی کنیم. البته برای حفظ حقوق ناشر، قصد ندارم محتوا رو کامل منتشر کنم و با تیترها و جملات کلیدی پیش میریم.
انسان همیشه در معرض اتفاقهای ناخواسته و اهمالکاریه؛ اما اگه بتونم بر اینها غلبه کنم، برنامهم اینه که روزهای انتهایی هر هفته یه گام رو به اشتراک بذارم تا در کنار کارهای دیگهمون توی زندگی، این رو هم آروم آروم پیش ببریم. اگه این هفته قدم صِفرُم رو برداریم، توی بهار و تابستون این مسیر رو با جیکجیک مستون طی میکنیم و ابتدای فصل سرما، آذوقهی راهمون تامین شده.