بسیاری از ما علاقهمندیم به هدف داشتن جامعهای بهتر، با کارها، گفتهها و نوشتههامون اثرهای مثبت از خودمون به جا بذاریم. طرفداری از گفتوگو در راستای تقویت خرد جمعی، نیاز به بررسی ویژگیهای تسهیلگر ارتباط بینفردی هم داره؛ پس شایستهست با تاکید بر اعتدال و تلاش برای نیفتادن از هیچ طرف بوم، واژههایی در این باره بنویسیم.
از نظر من، بهتره محتوای صحبت/نوشته تا اونجا که میشه کوتاه و قابل فهم باشه؛ محتوا رو با حداکثر دقت در حداقل میزان ممکن بگیم و تلاش کنیم آدمهای بیشتری متوجه شن.
من معتقدم تقریباً در هر مشکل بین فردی، کاستی (نقص) در تفاهم (یکدیگر را فهمیدن) وجود داره و احتمال قریب به یقین، هر دو سمت قضیه مقصر این کاستی هستن. در ارتباطی که حین شنیدن صحبتی یا خوندن متنی هم ایجاد میشه، هر دو طرف مسئول حداکثر کردن تفاهم هستن.
شاید از سوی فردی ادعا بشه که ساده حرف زدن با ژرف بودن در تضاده و برای سطحی نبودن، باید فهم مشترک رو فدا کنیم. از دیدگاه من این پذیرفتهست که باید به بحثهای تخصصی نیازمند پیشزمینه بها بدیم اما اگر فردی این پیشزمینه رو دستنیافتنی جلوه بده یا خودش از توضیح آنچه ادعای بلد بودنش رو داره عاجز باشه، نمیشه چندان بهش اعتماد کرد.
تجربههایی که من تا به حال در زندگی داشتهم، این رو تایید میکنه که هنر انتقال درست مطلب بین افراد یکسان نیست و ممکنه آدمهای بسیاردانی توان کافی برای انتقال دانش خودشون نداشته باشن؛ اما از اون طرف آدمهایی وجود دارن که فقط برای تظاهر به بسیاردانی، کلمههای بهاصطلاح قلمبهسلمبه به کار میبرن و مسئولیت عجز مخاطب در فهم حرفشون رو نمیپذیرن.
در جایگاهی نیستم که راه تشخیص و تمایز معرفی کنم اما شخصاً هر روز به دنبال پیدا کردن راههای نزدیکتر شدن به حقیقت و همچنین بهبود قدرت انتقال مطلب به صورت موجز (دارای ایجاز و کوتاهی) و قابل فهم هستم. به هر حال قابل انکار نیست که ما در عین تنهایی، نیاز به ارتباط با دیگران داریم و نمیتونیم بیتوجه به همدیگه پیشرفت و موفقیت رو تجربه کنیم!
به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل / و گر مراد نیابم، به قدر وسع بکوشم...