در برههای طولانی از زندگی انسان بر روی زمین، بردهداری در جوامع پذیرفته بود؛ گرچه امروز هر انسان مجهز به عقل و اخلاق، این امر رو رد میکنه اما احکام و قانونهایی که آزادی بیش از پیش انسانها رو رقم زدن، به تدریج و در طول سالها صادر شدن. استعمار سرزمینها و بیگاری کشیدن از کارگرها هم اتفاقهای ننگین دیگهای هستن که در تاریخ انسانی سابقه داشته و دارن. با پیشرفتهای صنعتی، کشاورزی، اقتصادی و فرهنگی که در سدههای معاصر صورت گرفت و با نقشآفرینی انسانهایی که برای خودشون مسئولیت اجتماعی قائل بودن، امکان زندگی آزادانهتر و مرفهتر برای انسانها فراهم شد.
گرچه همواره انسان سعی در اندیشیدن تدابیری برای حل چالشهای بین کارگر و کارفرما داشته، با انقلاب صنعتی و نیاز به کارگر ساده، حفظ حقوق این کارگرها جدیتر شد؛ به حدی که تمرکز اصلی جنبشهای فکری قرن ۱۹ میلادی مثل مارکسیسم بر این مسئله بود. حدود صد سال پیش و بعد از جنگ جهانی اول، سازمان بینالمللی کار برای تنظیم حقوق متقابل کارگران و کارفرماها بنا شد. در ایران هم که بعد از مشروطه حاکمیت قانون قدرت گرفته بود، امکان اصلاحات فرهنگی و قانونی فراهم بود. مجلس شورای ملی در سالهای ابتدایی سلطنت پهلوی اول رای به ممنوعیت بردهداری داد و در سالهای ابتدایی سلطنت پهلوی دوم اولین قانون کار ایران رو تصویب کرد.
قانون کار فعلی ایران سال ۱۳۶۹ تصویب شد. طبق مادهٔ ۵۱ این قانون، ساعت کار کارگران در شبانهروز نباید از ۸ ساعت بیشتر بشه؛ با این تبصره که میشه بعضی روزها کمتر از این حد و بعضی روزها بیشتر باشه، به شرطی که در هفته بیش از ۴۴ ساعت نشه. در مادههای بعد این عدد برای مشاغل سخت و زیانآور ۶ ساعت در روز و ۳۶ ساعت در هفته گفته میشه و برای کارهای نوبتی مجموع کار چهار هفته نباید بیشتر از ۱۷۶ ساعت باشه. همچنین پایه حقوقی برای کارگران و کارمندان تعیین میشه که حداقل دستمزد ماهیانهٔ اونها (جدا از حقوق مسکن و اولاد و امثالهم) در سال ۱۴۰۱، حدود چهار میلیون و دویست هزار تومن مقرر شده.
چند سال پیش دولت طرحی برای کارورزی فارغالتحصیلان بیکار در دستور کار گذاشت که حقوق شرکتکنندهها رو با مدرک کاردانی پنجاه درصد حداقل دستمزد شورای عالی کار، با مدرک کارشناسی هفتاد درصد حداقل دستمزد و با مدرک کارشناسی ارشد و بالاتر نود درصد حداقل دستمزد تعیین کرد. علاوه بر این، در بعضی رشتههای دانشگاهی دورههای کارآموزی و کارورزی اجباری در کریکولوم درسی وجود داره. بسیاری از این رشتهها، رشتههای بالینی هستن که به صورت مستقیم با سلامت مردم سر و کار دارن.
در آموزش کمکهای اولیه مثلاً در هلال احمر گفته میشه پیش از امدادرسانی، شرایط محیط رو چک کنید تا خودتون هم مصدوم نشید؛ به هدف کاهش تعداد حادثهدیدهها، تعداد رو زیاد نکنیم. شواهد زیادی مبنی بر کاهش توان ذهنی و جسمی انسان بعد از مدت زیاد بیخوابی وجود داره که میتونه در کوتاهمدت باعث خطا در انجام کار بشه و در بلندمدت آسیبهای جسمی و روانی ایجاد کنه که در صورت کنترل نشدن، ممکنه حتی به خودکشی منجر بشه. وزارتهای علوم و بهداشت به عنوان متولیان علم و دانش در کشور، موظفن که در برنامههای درسی به این نکتهها توجه کنن تا به دست خودمون باعث آسیب به سلامت مردم، خصوصاً جوانهای دانشگاهی، نشیم.