آینهٔ عبرت

یکی از آفت‌های طبیعی همه‌ی ما، واکنش ستیز یا گریز در برابر نظرات مخالفه. معمولاً وقتی نظری رو می‌شنویم که مخالف عقیده‌ی ماست، یا برآشفته میشیم و به جنگ اون طرز تفکر و پیروانش میریم، یا آشفته میشیم و سعی می‌کنیم ازش فرار کنیم. اما آیا راه بهتری هم داریم؟

من فکر می‌کنم یک سری از اعمال همه‌ی ما، به‌ویژه اون‌هایی که واکنشی هستن، به میزان قابل توجهی از اختیار ما خارج هستن؛ در نتیجه باید سعی کنیم به صورت خودآگاه و اختیاری، بپذیریم که مواردی در دنیا وجود داره که از کنترل ما خارجه و به جاش مسئولیت اقدام‌هایی که قادریم با اراده بر اون‌ها تسلط داشته باشیم رو گردن بگیریم. برای این مشکلمون چه‌کار میشه کرد؟

یکی از کارهامون باید تمرین‌هایی به این هدف باشه که هنر بازداری پاسخ رو در خودمون تقویت کنیم؛ یعنی این قدرت رو به دست بیاریم که واکنش ناخودآگاهمون رو به واکنش آگاهانه و منطقی تغییر بدیم.

یکی دیگه از کارهایی که نباید ازش غافل شد، اینه که نظر مخالفمون رو بررسی کنیم و حتی اگر در مقایسه با نظر خودمون ضعیف می‌پنداریمش، ببینیم چه مزیت‌هایی نسبت به نظر ما داره و هدف از نوشتن این متن، همین بخش ماجراست؛ اینکه خیلی از ما وقتی که به چیزی اعتقاد پیدا می‌کنیم، چشممون رو روی ضعف‌هاش می‌بندیم و گوشمون رو تنها به شنیدن دلایل مُحِق بودنش مشغول می‌کنیم و همین ما رو از تکاپوی بهتر و بهتر شدن می‌ندازه.

پس اگر طرفدار طرز تفکری هستید، به‌روز کردن خودتون بسیار مفیده و اگر در آزمونی، مسابقه‌ای یا حوزه‌ی کاریِ خاصی مشغول رقابت هستید، به‌روز بودن چنان واجبه که تجدید نظر نکردن در نظرات اولیه، می‌تونه به تلف شدن همه‌ی سرمایه‌هایی که خرج کردید منجر بشه و بعضی سرمایه‌ها مثل زمان رو نمیشه هیچ طوری جبران کرد.