سلام، سلام
سلام به همگی
رسالت ما در زندگی چیه؟
هیچ چی، ما رسالتی نداریم.
ما هیچ تحفه خاص در بین این همه پدیده و موجود و جانور نیستیم.
رسالت برگ چیه؟ رسالت سگ چیه؟ رسالت آدم هم همونه.
یعنی چی؟
یعنی برگ با برگ بودن خودش، برگی میکنه و لازم نیست کار کم و اضافهای بکنه.
سگ با سگ بودن خودش سگی میکنه.
آدم هم با آدم بودن خودش، آدمی میکنه.
همین. آفرین بهش، نمرهاش بیسته. خیلی هم عالی.
منظورم از آدم بودن، انسان عالیمقام در اخلاق و انساندوستی و اینها نیست. منظورم جانور آدم هست.
چی دارم میگم؟
دارم میگم ادم، بیشتر از یک جانور نیست؟
نه اصلا.
دارم میگم هر جانوری در بهترین حالت خودشه و مثل یه چراع روشن از انرژی جاودانه جاری در هر چیز هست و چون هیچ چیز جز همون انرژی نیست، ارام، جاودان، راضی، بدون مشکل و پر از بهرهمندی از نعمات هست.
اما ادمیزاد چون یه خودی برای خودش جز اون انرژی جاودانه فرض کرده، در حال کشتی گرفتن با این فرض و توهم و پیچیدن و تهوع کردن و گیج رفتن و اینهاست و خسته از این وضعیت میپرسه:
چرا هستیم؟
این زندگی گند رو چرا تحمل میکنیم؟
چرا می میریم؟
بعد مرگ چیمیشه و...
اما اگه فرض چیز اضافه ای بودن خودش رو کنار بگذاره، عین حیات و جاودانگی میشه و تمام مشکلات از بیخ، حل میشه.
تنها موجودی که در برابر انرژی جاودانه ادعای خود داشتن داره اونوقت میگه با عبادت و خاکسار کردن خودش در برابر خداوند راه جاودانه کردن اون خود رو در بهشت میجویه.
داداش!
چه عبادتی. تو خودتو چیز اضافه بر خداوندی فرض کردی و جِزّ جاودانه کردنش رو میزنی این یعنی خود شرک. چیمیگی؟!
تو خود حجاب خودی
حافظ از میان برخیز
نویسنده: خودم با اجازتون