سلام به همگی
چقدر ایده ویرگول رو دوست داشتم.
چقدر خوبه یکی میفهمه چقدر شیرینه که به کسی که از کلمات لبریزه و داره ازش سر میره کاغذ سفید و خودکار بدی.
این یعنی که چقدر خوب میفهمیاش . چقدر خوب فهمیدی که نیاز به متولد کردن کلمات زنده ای داره که مدتهاست دارن تو بطنش رشد میکنن. و چقدر براش مهمه که بتونه اونها رو زنده و سلامت به دنیا بیاره قبل از اینکه تو درونش بمیرن.
و تو که بهش قلم و کاغذ سفید میدی مثل یه ماما هستی که اضطرار و اهمیت و شکوه تولد رو میفهمی.
چقدر خوبه که اینو میفهمی. این بهترین شیوه برای دراز کردن دست دوستی به کسی است که راز قلم رو میدونه.
چقدر دوست داشتم که اینجوری با کسی دوست بشم. این ایده عالی بود.اولین باره که با یه نفر اینجوری دوست میشم و احتمالا از بهترین دوستانم خواهد بود.

خوب حالا که با هم دوست شدیم. حالا که میفهمی زنده به دنیا آوردن کلمات چقدر مهم هست و چقدر میتونه مثل یه طفل،یه دنیا رو پر از سرزندگی و فضای گرم و مثبت و رو به جلو کنه. منم به حرف می یام و راز قلم رو بهت میگم.
قلم همونطور که ظاهرش نشون میده، شبیه کانال هست. کانالی که تو رو به خودت میرسونه.
وقتی می نویسی نمیدونی چه جور میشه و این نوشته ها از کجا می یان. انگار داره یه راهی باز میشه به سمت کسی که صداهای دوری ازش می یاد. انگار قلم کانالی است برای بیرون ریختن چیزهایی که توی تو آوار شده و داری نزدیک میشی به اون صدای آشنا. به اون موجود دلنشین، خود حقیقیات...
قلمو می بوسی. قلم فرشته است. تو رو به خودت میرسونه و خودتو به دیگران.
قلم دورهمی درست میکنه.
سطور که روی دل کاغذ به پایان میرسند و آغاز میشن،معجزه داره رخ میده. معجره تولد دنیای نادیدنی و مخفی به دنیای دیدنی.حیرت انگیزه مثل خلقت، مثل تولد...