نمیدانم کدامش را!
دو چشمان سیاهش را...
نگاه مهربانش را...
لب لعل به خون مانند،
گونه ی گل زیر پهلو را...
کدامش را؟
گیسوانش را؟
که دستانم به یادش می کنند هر روز!
دو چشمش را؟
که مجنون می کند هر بار با پلکی، جماعت را به عشقش خانمان سوز!
نگاه مهربانش را؟
که من در آن، حل بودم و حل بودم و حل می شدم هر روز!
لب لعلش؟
که گاهی می فشرد آن را به مرواریددرخشانی و این دل هم که می شد قوز بالا قوز!
کدامش را؟
گونه ی سرخ و خجل گشته، که دستانم به گرمایش ، گرم بودند را؟!
اگر گویم!
تو اصلا می کنی باور؟!
من بی چاره ی دیوانه که مستش شدم آخر،
من دل داده ی بدبخت
که مجنون گشته ام چندیست
به عشقش من شدم پر پر...
تو اصلا می کنی باور؟!
پس نگویم هیچ و من هیچ را نخواهم گفت!
که او چندیست، که دیگر نیست!
و من در خاطراتم زنده ام شاید...!
و راهی نیست ...
که من اثبات کنم او را!
پس مرا دیگر در این اشعار،
هیچ حرفی نیست.
