خیلیامون رویاهای زیادی داریم.
باور داریم بهشون میرسیم؟ خیلی وقتا نه.
وقتی از کسی می پرسیم هدف داری واسه کارات/زندگیت، معمولا با قطعیت میگه آره. ولی اگه ازش توضیح بیشتری بخوای، خیلی وقتا...
اینجاست که میرسیم به مفهوم رویا. رویا اون فکریه که تو ذهنته. که فقط تصویرش رو داری می بینی. که میگی کاش... اگه میشد...
رویا وقتی تبدیل به هدف میشه که براش نقشه داشته باشی. که قدم های رسیدن بهش رو برنامه ریزی کنی. که فکر کنی «واقعا» میخوایش؟
وقتی جواب این سوال یک «آره» محکمه بهت انگیزه ای میده که دیگه نمی تونی فقط به تصویرش راضی بشی. اون موقع ست که انرژی برنامه ریزی رو با سلول هاست حس می کنی. (به معنای واقعی کلمه! حسش کردی تا حالا؟)
https://www.instagram.com/p/BynJVZ4gRDI/?utm_source=ig_web_copy_link
پس چرا خیلی وقتا حتی وقتی هدف داریم و میخوایم به سمتش بریم بهش نمی رسیم؟
اینجا میشه بحث هدف و پروژه.
هدف توی «آینده» قراره به دست بیاد. چیزی که بهش تو آینده ت نگاه می کنی و نمی تونی تصور کنی توی «حال» داشته باشی، همیشه تو آینده می مونه. می دونی چرا؟ چون حال تو خیلی ساده آینده ی لحظه ی پیشه!
وقتی یک هدف تبدیل به یک پروژه میشه، یعنی همین حالا، اینجا، این لحظه داری توی زندگی براش قدم بر می داری. این یعنی هر لحظه داری بهش نزدیک تر میشی.
هر وقت برنامه ریزی می کنم واسه چیزی ولی هیچ کدوم از قدم هاش در «حال» نیستن، جلوی خودم رو میگیرم. از خودم باید بپرسم: واقعا الان براش آماده ای؟ اگه آره، پس اولین قدمت چیه که همین الان میخوای برداری؟ و اگه نه، شاید لازمه بره توی فایل هایی که روزی دیگه روش کار می کنی.
چند تا از هدف هات رو داری پروژه وار دنبال می کنی؟ براشون برنامه داری؟