آسیب شناس به دلیل جذب شدن برآثار آسیب در عرصه ی اجتماعی آنچنان غرق در حاشیه می شود که از توجه بر اصل باز می ماند، حاشیه پردازی و پرداختن بر اوصاف ویژه ی برخاسته از اثر گذاری عارضه هرچقدر هم گسترده باشد کمکی بر بهبودی و بازیافت سلامت آسیب دیده نمی کند؛ ایجاد نفرت از آسیب دیده با در مظان اتهام قرار دادن او جز اینکه زمینه را برای آفرینش فجایع بدتر فراهم نماید اثری در پی ندارد. ای بسا که بزرگ نمایی های اغراق آمیز از آسیب به ویژه در عرصه ی اجتماعی بر نا امیدی آسیب دیده از اصلاح پذیری و بازیافت سلامت انجامیده واوضاع را از آنچه که هست بدتر می کند. به عنوان نمونه اعمال خشونت در برخورد های اجرایی و قانونگذاری که با تشدید مجازات در عرصه ی قانونگذاری صورت گرفت بر انباشتگی زندانها و فراوانی مجرمان منتهی گردید. عارضه را با خلق عارضه ای نمی توان درمان کرد؛ اینکه در توجیه می گویند: کلوخ انداز را پاداش سنگ است! در برخورد با آسیب های اجتماعی امروزه رنگ باخته است؛ کسی که در صدد خودکشی برآمده ترساندن او از مرگ به جوک و شوخی بیشتر از واقعیت شباهت دارد. در قوانین انگلیس معین شده بود که هرکس اقدام به خودکشی نماید مجازاتش مرگ است!