
اولین تصویر ذهنی که مرگ برای بیشتر ما تداعی میکند، به شماره افتادن نفس های یک آدم و در نهایت رنج جان دادن است.غافل از اینکه همه ی ما عمری را با مرگ زیسته ایم!
از زمانی که پا بر هستی میگذاریم با اولین نفسهایمان آن را تجربه میکنیم. شاید عجیب به نظر برسد اما هنگامی که پایمان به این دنیا باز میشود،تجربه زیستمان در وجود مادرمان به پایان میرسد. ما در دنیاییم و دیگر راهی برای بازگشت در بطن مادرمان وجود ندارد! هنگامی که در خردسالی اولین قدم هایمان را بر میداریم، بارها راه رفتن را تجربه میکنیم، اما دیگر لذت برداشتن اولین گام و تشویق اطرافیانمان تکرار نمیشود.
مدرسه و دانشگاه میرویم ،خواندن و نوشتن می آموزیم، اما دیگر نگاه و احساسمان به دنیا و هستی ، مانند کودکی کنجکاو نیست!
بزرگتر که میشویم حس وحال مرگ برایمان پررنگ تر میشود، نه اینکه آگاهانه به این موضوع ببیندیشیم بلکه تجربه هایی میکنیم که این موضوع را تداعی میکند و ما با واژه شکست معنایش میکنیم.
مثل یک دانش آموز تجربی پشت کنکوری که به امید قبولی در رشته مورد علاقه اش تلاش میکند اما به نتیجه مطلوبش نمیرسد و در پایان انتخاب دیگری را در پیش میگیرد. مثل دانشجویی که وارد دانشگاه میشود و پس از فارغ التحصیلی به هر دلیلی نمیتواند در رشته اش مشغول به کار شود و به ناچار هدفی را که مشخص کرده بود فراموش میکند و مسیر جدیدی را شروع میکند. مثل خانواده ای که سالیان سال تلاش کرد تا خانه دار شود اما جهش ناگهانی تورم، یک عمر زحمت و رنجشان را نابود کرد. مثل دختر افغانی که به مدرسه میرفت اما یک روز، دیگر به خانه اش بازنگشت. مثل خانه ای که در یک لحظه در زلزله ویران میشود. مثل شمع کیکی که در روز تولد خاموش میشود. مثل امروزی که دیگر هیچ گاه باز نمیگردد.

اگر کمی جزئی تر به این موضوع بنگریم شاید بتوانیم بگوییم زندگی مجموعه ای از مرگ لحظه هاست. تا لحظه ای نیست ونابود نشود، لحظهی بعدی حاضر نمیشود و زیستن معنا نمیابد. از این رو، ما در هر لحظه مرگ رو زندگی میکنیم.