فکر میکنم سخت ترین بخش نوشتن تبدیل احساسات به کلمه ست ، مثلا وقتی در نهایت دلتنگی رفتی بام توچال، قبل از طلوع از ارتفاع به پایین پات نگاه میکنی، ریه هات پر میشه از بویِ هوایِ دم صبح ،و حتی نمیدونی با چه کلمه ای باید این بو رو توصیف کنی ، همزمان هم ارومی، هم وسط سینه ت به قد دو انگشت یه فضای داغ حس میکنی ، هم در لحظه هستی ،هم نیستی، خب اسم این حس چیه؟ بنویسم دلتنگیِ دلپذیر، بنویسم تشویشِ با شکوه، بنویسم آرامشِ سینه سوز؟ خلاصه اینکه گاهی وقتا فکر میکنم کلمه ها با همه ی وسعتشون کافی نیستن، یا کامل نیستن ، یا مثل پیامبرهای هستن که حرف دارن برای گفتن اما با لکنت ...