تا به حال به این فکر کردیم که کلمات چه چهره ای دارن؟ چه شکلی ن؟ مثلا چهره ی واژه ی " عزیز" با صورتِ واژه ی " عزیزم" چه تفاوتی داره؟ یا شکل کلمه ی " عاشق" با " عشق" چقدر فرق داره؟
تصور کنیم هر واژه به محض خروج از زبان و قلم ما شخصیت و هویت مستقل میگیره و دارای صورت میشه ، و تا ابد در فضای ما زندگی میکنه ، در واقع ما کلمات رو به دنیا میاریم و بهشون زندگی میدیم ، و حس گوینده به کلمات چهره میبخشه ، و هر واژه با همین صورت تا ابد و با ما خواهد بود .
حالا تصور کنیم که اطرافمان هزاران هزار کلمه با صورت های مختلف وجود داره ،اما میون این دنیای خود ساخته ،یه سری کلمات هستن که صورت ندارن ، بدون چهره، بی هیچ درکی از دلیل خلقتشون .
من بهشون میگم ناقص الخلقه ها، کلماتی که پشت دلیل زایششون هیچ حسی وجود نداشته و بی دلیل و صورت به دنیا میاریمشون ، مثل وقتی که به کسی گفتیم " عزیزم" اما واقعا عزیز " من" نبوده ، وقتی گفتیم " عشق" اما هیچ طپش قلبی پشتش نبوده، وقتی گفتیم "صداقت" اما طعم دروغ رو مزه میکردیم، این کلمه ها ناقص الخلقه به دنیا میان ، و دنیای ما پر شده از همین واژه ها ، که هیچ هویتی ندارن ، شخصیتی ندارن، و کم کم اونقدر زیاد میشن که چهره ی واقعی هر کلمه رو فراموش میکنیم .
و اینجوری میشه که دیگه هیچ " میم " مالکیتی پشت هیچ اسمی چهره ی قشنگی نداره.