ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fateme
Fateme
Fateme
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

طعم گسِ اشتیاق

بدون شک جز تلخ ترین حس های دنیا ،به دست آوردن خواسته ت بعد از بازه ی اشتیاق و انتظارته

اولین بار تو سن یازده سالگی من این حس رو چشیدم

تازه برام دوچرخه خریده بودن ،با رینگ های قرمز ، اونقدر برای داشتنش ذوق داشتم که تنبیهم برای شیطنت هام شده بود پس گرفتنش.

خوب یادمه که اواسط زمستون بود ، توی شهرستانی که من زندگی میکردم سوز زمستونی سمج و آزار دهنده نبود و سردی هوا جون میداد برای ساعتها رکاب زدن و سرازیر شدن از سرپایینی ، یادمه چشمامو میبستمو تصور میکردم توی یه مسابقه نفر اول شدم و میون هلهله و تشویق آدما دارم به خط پایان نزدیک میشم. دستامو رها میکردم و دو طرفم نگه میداشتمو سرازیر میشدم.

یه روز خیلی اتفاقی تو مدرسه اعلام کردن فردا یه مسابقه ی دوچرخه سواری در سطح شهرستان قراره برگزار بشه و شرط حضور هم داشتن کاور ورزشی قرمزه

"کاور ورزشی قرمز " شده بود ارزشمندترین شی موجود در دنیای من، تا برسم خونه و با تمام عضلات صورتم سعی کنم خواسته م رو برای مامانم تشریح کنم هزار بار خودمو تو خط پایانی و با همون ژست رویایی م تصور کرده بودم، تو اون ساعت از روز زمانی برای خرید نبود ،مامانم از یکی از فامیلامون خواست که کاور دخترش رو برای من بیاره ، قرار شد تا لیلا از دبیرستان اومد کاورش رو برام بیاره ،خوب یادمه دم غروب بود و من به بهانه ی لی لی بازی تو حیاط رو به در ایستاده بودم و به تعداد انگشتام هر سوره ای بلد بودم رو میخوندم که لیلا سریعتر برسه، ولی لیلا نیومد، نه غروب و نه حتی شب.

بغض داشتم ،حس میکردم سینه م همزمان هم داغ شده هم یخ زده ،این رویای من بود و من فقط تا فردا صبح برای نگه داشتنش زمان داشتم، التماس هام برای تماس دوباره هم بی نتیجه بود، طبیعی م بود، کسی نمی دونست این اتفاق رویای منه، رویای من بود نه هیچ کس دیگه ...

یادمه برای خوابیدن فاصله ی پلکهام از هم اونقدر زیاد شده بود که مطمئن بودم چشمام بسته نمیشه ،به فردا فکر میکردم ،به برنده ی مسابقه ، به اونی که کاور قرمزش آماده ست و از الان میدونه که میتونه برنده باشه...

صبح که شد یادمه با زنگ صدای زنگ در بیدار شدم، لیلا تازه قولش یادش اومده بود و کاور رو آورده بود ،اما دیگه داشتن کاور قرمز رنگ و شرکت تو اون مسابقه رویای من نبود. دیر رسیده بود، بعد از فصل اشتیاق من

به اصرار مامانم با دوچرخه م راهی مسیر مسابقه شدم،اما حتی یک رکاب هم نزدم ،با دوچرخه م کل مسیر رو پیاده رفتم و به بچه ها نگاه میکردم ،به همه ی اونایی که شاید اصلا کاور قرمز رویاشون نبود اما به وقتش بهش رسیده بودن

هنوزم نمیدونم با کی لج کردم، با خودم، با بی حواسی لیلا ، با نداشتن کاور قرمز ورزشی ، اما از اون موقع فهمیدم هر اشتیاقی یه زمانی داره ، و حیف از اون خواسته ای که به فصلِ دیمِ انتظار برآورده بشه...

طعم گسش تا ابد تو حافظه ت میمونه...

۷
۲
Fateme
Fateme
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید