میگفت دارم زبان چینی یاد میگیرم، چاییش رو با قاشق هم میزد و بدون اینکه بهم نگاه کنه یه مکثی کرد و انگار که داره با خودش حرف میزنه ادامه داد خب زبون سختیه، آره، ولی به نظرم سخت تر از این نیست که نتونی حرف دلت رو به کسی که دوسش داری بفهمونی، ینی کسی زبون دلت رو بلد نباشه، ینی هر چی تلاش کنی باز کلمه ها جفت و جور نشن اونجوری که باید بشن، اصلا زبون چینی رو یاد میگیرم که به زبون خودش بهش بفهمونم چی داره تو دلم میگذره،آقا بهش بفهمونم وقتی میگم دلم گرفته ، جایی م درد نمیکنه، مریضی چیزی نیستم ،دلم گرفته به زبون ما ینی روحم درد میکنه، ینی این یه تیکه عضله ی تو قفسه سینه م از دوریت یخ میزنه یه وقتایی اصلا ، مرضم دوریه، درمونش دیدنت...
ساکت شد و نگام کرد ، با گوشه ی لبش یه لبخند کجی زد و گفت آره دیگه خلاصه رفتم کلاس زبان چینی ، دارم یاد میگیرم که بگم بهش، به زبون خودت دیگه حرف میزنم "لطفا بفهم منو "
هیچی نگفتم، ینی چیزی نداشتم که بگم ، فکر کردم چه درد مشترکی ! درد فهمیده نشدن ،که شاید سخت ترین زبون دنیا زبون دله، بلدش نیستیم شاید که گاهی هر چی میگی به گوش اونی که باید ،غریبه و بی مفهوم میاد.