
نمیدونم دقیقا چی پیش میاد که گهگاهی احساس پوچی به درونم هجوم میاره. یا چی میشه که نمیتونم حالِ خوش رو برای چند روزی درونم حبس کنم. مشکل رو در چه باید جستجو کنم؟ گاهی حال ناخوشم رو میندازم گردنِ هوایِ آلوده ی شهرم، و گاهی میچسبونمش به روزتکرارهایم؛ نمیدونم این واژه ی "روزتکرارها" چقدر میتونه درست باشه ولی برای بیان حالِ من شاید دَمِ دست ترین واژست؛ شایدم یه کشف جدید در میان دنیای واژه ها.
دیروز حتی قطرات بارون هم برایم ضَرب گرفته بودن؛ انگار میخواستن با ریتم موسیقی قشنگشون منو وادار به تَرک دنیای پُر تلاطم خودم کنن؛ درست شبیه این نوازنده هایِ موسیقیِ خیابونی که با یه آکاردئون میان جلوت و اینقدر میزنن و میخونن که بخوای و نخوای درونت به رقص وادار میشه. ولی چه سود که من بی حس شده بودم! به شنیدن صدای خوش بارون بی اعتنا بودم و انگار نه انگار که چند روزی دلم هوایش رو کرده بود. این چه دنیایی است که تا دلت هوای چیزی رو میکنه خبری ازش نیست و تا میاد سراغت تو حالِش رو نداری و میگی برو یه روز دیگه بیا!
شب یلدا هم در پیشه. از این میترسم که نکنه شبِ دوس داشتنیِ یلدا رو هم پس بزنم! از بچگی عاشق شب یلدا بودم. یلدا برام دل خوشی بوده. همیشه این شب برام پُر بوده از حسِ قشنگِ باهم بودن. حسِ قشنگِ گرم بودن در دلِ سردی ها. حسِ قشنگِ جشن گرفتن شبی بلند با آدمهایی که بهونه زندگیت هستن. و هزار حسِ قشنگِ دیگه. نکنه که امسال شب یلدا برام دلبری نکنه و منم بِش بی تفاوت بشم؟! و این خیلی بده و شاید بدترین چیزه؛ این که به چیزهایی که قبلا دِل خوشیت بودن پُشت کنی. اینا بویِ خوبی رو نمیده و نمیخوام بگم که بویِ چی رو میده؛ دوس ندارم اسمشو بیارم؛ اصلن دوس دارم همینجا دَفنش کنم.