
امروز باید تصمیمم رو بگیرم.
صبح با هزار زحمت از خواب پاشدم. پاییز که میشه خیلی سخت میشه بین جنازه و منِ در خواب فرو رفته، تمایزی قایل شد. از خواب هم که پا میشم میتونم بدون اغراق بگم که تا یک ساعتی تو عالم هپروت سیر میکنم. بارها شده که وقتی پیاده میرم سر کارم، با بوق ماشینی یا صدایی ناهنجار، تازه کمی خواب از سرم میپره.
آهان حواسم به تصمیمم نبود.
باید امروز به این نتیجه میرسیدم که بهش زنگ بزنم یا نه. باید غرورم رو لگدمال کنم و یا نه. یعنی زنگ بزنمو بهش بگم که ببخشید تُند رفتم؟! ولی نه؛ آخه مگه تقصیر من بود؟! باز پشیمون میشم. و این بار چندم هست که پشیمون میشم که بهش زنگ بزنم.
هوا کمی پاییزی تر شده و امروز کمی سرما رو تو نوک انگشتام حس کردم. هوا که سرد میشه دفعات چایی خوردن من هم بیشتر میشه. وقتی ذهنمم درگیر باشه، باز چایی خوردنم زیاد میشه و حالا هم سردمه و هم ذهنم مشغول، و همش لیوان چایی پشت لیوان چایی.
گاهی به سرم میزنه که یه سیگاری دود کنم؛ ولی آخه من که سیگاری نیستم!!! بعضی وقت ها به آدمای سیگاری حسودیم میشه؛ احساس میکنم که دردشون رو با یه سیگار دود میکنن میره هوا؛ این روزها به سرم زده که منم سیگاری بشم.
تو ذهنم به این فکر میکنم که هوا پاییزی تر شده و داره بارون میاد و من یه دستم سیگاره و یه دستم لیوان چاییم و خیره شدم به خیابونو بارونو آدمهایی که میرنو میان؛ اونوقت تلفنم زنگ میخوره و میبینم خودشه، جواب میدم، و بهم میگه که ببخشید و تقصیر من بود، و منم با لحنی دلخورانه آهی میکشمو میگم باشه اشکالی نداره، واس هرکسی پیش میاد!!.... اما چه خوش خیالم من!