
??بالاخره پاییز، این پادشاه فصل ها هم آمد. فصل دوست داشتنی من. هرچند که تا به الان پاییز در شهر تهران خودنمایی نکرده و شاید زود باشه بگیم شهر رنگ و رخ پاییزی به خودش گرفته!
? چند روزی میشه که خبری از نوشتنم تو ویرگول نبود. دلیلش هم اینه که سفر بودم. بالاخره بعد از دو سال و شایدم بیشتر، به سفر رفتم. برای کسی که عادت داشته هر چند ماه یکبار حتی شده واس یه شب هم برای خود سفری دست و پا کنه، دو سال سفر نرفتن حکم ریز ریز کُشته شدن رو داره.
سفر برای هر شخصی یه مدل خاصی رو داره. یکی سفرش باید بسیار لاکچری و پر هزینه و تو بهترین هتل و با بهترین تفریحات باشه، و واس یکی دیگه صِرفا گشتن و کشف جاهای جدید و با کمترین امکانات و کمترین هزینه، سفری جذاب تلقی میشه. سفر برای هر کسی معنا و هدفی داره. بعضی ها سفر میرن که به دیگران پُز بدن و بعضی دیگر سفر میرن که خودشون رو پیدا کنند. سفر برای من از مدل دومی هستش و دوس دارم بیشتر به شناختی از خودم برسم.
البته این سفری که اخیرا رفتم نه لاکچری بود، نه برای شناخت خودم بود و نه برای هدفی خاص. فقط برای این بود که کمی از روزمرگی هایم فاصله بگیرم.
سفرم به روستای آب و اجدادی مان در نزدیکیهای شهر خوانسار بودش. خوانسار به پاییزش معروفه و به کوچه باغهای سنتی و پر دار و درختش. اگر پاییز رو بخواین به معنی واقعی کلمه حس کنید، یکی از جاهایی که باید برین، قطعا همین شهر خوانسار هستش. خیابون معروفش که شبیه به خیابون ولیعصر تهران با درختهایی که انگار با هم شاخ به شاخ شده باشن، تو تابستان حس طراوت، و تو پاییز حس شاعرانگی رو به آدم هدیه میدن.

وقتی به روستا سفر میکنی باید بوی اصالت و تازگی رو احساس کنی. اواخر تابستون و اوایل پاییز تو خوانسار میتونی بوی درخت های گردو رو از چند فرسخی احساس کنی. میتونی گردویی تازه رو از درخت بچینی و بوی خوشش رو با تمام وجود حس کنی. وقتی خودت رو مهمون روستا میکنی، مهم نیست که کجای این سرزمین هستی، هرجایی باشه باید یه چای ذغالی اونم تو دل طبیعت به خودت هدیه کنی.

وقتی از تهران و شلوغی هاش فاصله میگیری و پات به روستا میرسه باید تا میتونی از آسمونی با رنگ آبی واقعی و نسیمی که بوی دارو درخت های گردو رو با خودش میاره نهایت لذت رو ببری؛ باید تو کوچه پس کوچه های روستا قدم بزنی و رَد آب رو بگیری و دنبالش بری و با صدای آب و بادی که میون درخت ها میپیچه، واس خودت رویا پردازی کنی. اینجوری شاید بشه کمی از روزمرگی ها فاصله بگیری و کمی برای روزهای در پیش رو انرژی ذخیره کنی...

هفته پیش روزهای من در کوچه باغهای روستا و همین عکسی که بالا گذاشتم سپری شد. آدم دوس داره ساعتها زیر سایه درخت های گردو بشینه و در آرامش به صدای جریان آب که همچون لالایی مادرانه گوش رو نوازش میکنه، به خواب بره. گاهی همچین گذران عمری برای روح و روان آدمی لازم است...
