ویرگول
ورودثبت نام
vahid.ra
vahid.raمی نویسم تا شاید از میان نوشته هایم خودم را پیدا کنم...
vahid.ra
vahid.ra
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

سرنوشتِ لیوانِ چای!

لیوانی چایِ لب سوز و لب دوز در این هوایِ خنکِ پاییزی برای خودم ریختمو دارم فکر میکنم!
فکر میکنم که چقدر روزهای زندگیم تکراری و یکدست شدن! صبح پاشی بری سر کار و شب برگردی و بخوابی و باز فردا بهمین شکل!
تنوع بی تنوع! هروز، راه همون راه، کار همون کار، غذا همون غذا، شب همون شب و روز همون روز!
حتی همین گربه ی آشنایِ محله مون هم تنوع زندگیش از من بیشتره! گاهی زیر درختی رو واس لمیدن انتخاب میکنه و گاهی سقف ماشین ها رو! گاهی کنار مغازه قصابی بدنبال روزیش میگرده و گاهی توی دامن خانم های خَیِر محل؛ آروم و قرار نداره کلن!!!
اصلن همین لیوان چای. آره همین یه لیوان چای زپرتی! همین چای تا لحظاتی دیگه وارد دهان مبارک میشه و در سرسرای مرمرینِ وهم آلودی به درون سُرسُره ای هیجان انگیز سرازیر و یه راست به اثنی عشر میره و شاید چرخی در جزایر لانگرهاس هم بزنه و بعد از گشت و گذاری طولانی باز سفری دیگر رو آغاز میکنه و شاید در نهایت سر از دشت های جنوب تهران دربیاره!!! بله، همین چای هم سَفَر میره و تنوع داره زندگیش! ای خدا اصن چی دارم میگم؟ فکر کنم از هجمه ی تکرارها به هذیان گویی دچار شدم! ولی نه. راست میگم. سرنوشت این چای هم از سرنوشت من هیجان انگیزتره. چای لعنتی...
اصلن ریختمش دور.
خلاص!

داستانکنوشتننویسندگیروزمرگیروزانه نویسی
۵۳
۱۷
vahid.ra
vahid.ra
می نویسم تا شاید از میان نوشته هایم خودم را پیدا کنم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید