
لیوانی چایِ لب سوز و لب دوز در این هوایِ خنکِ پاییزی برای خودم ریختمو دارم فکر میکنم!
فکر میکنم که چقدر روزهای زندگیم تکراری و یکدست شدن! صبح پاشی بری سر کار و شب برگردی و بخوابی و باز فردا بهمین شکل!
تنوع بی تنوع! هروز، راه همون راه، کار همون کار، غذا همون غذا، شب همون شب و روز همون روز!
حتی همین گربه ی آشنایِ محله مون هم تنوع زندگیش از من بیشتره! گاهی زیر درختی رو واس لمیدن انتخاب میکنه و گاهی سقف ماشین ها رو! گاهی کنار مغازه قصابی بدنبال روزیش میگرده و گاهی توی دامن خانم های خَیِر محل؛ آروم و قرار نداره کلن!!!
اصلن همین لیوان چای. آره همین یه لیوان چای زپرتی! همین چای تا لحظاتی دیگه وارد دهان مبارک میشه و در سرسرای مرمرینِ وهم آلودی به درون سُرسُره ای هیجان انگیز سرازیر و یه راست به اثنی عشر میره و شاید چرخی در جزایر لانگرهاس هم بزنه و بعد از گشت و گذاری طولانی باز سفری دیگر رو آغاز میکنه و شاید در نهایت سر از دشت های جنوب تهران دربیاره!!! بله، همین چای هم سَفَر میره و تنوع داره زندگیش! ای خدا اصن چی دارم میگم؟ فکر کنم از هجمه ی تکرارها به هذیان گویی دچار شدم! ولی نه. راست میگم. سرنوشت این چای هم از سرنوشت من هیجان انگیزتره. چای لعنتی...
اصلن ریختمش دور.
خلاص!