ویرگول
ورودثبت نام
vahid.ra
vahid.raمی نویسم تا شاید از میان نوشته هایم خودم را پیدا کنم...
vahid.ra
vahid.ra
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

سرمای الکی!


هوا سوز عجیبی داره و با اینکه کنار بخاری نشستم و چای داغ هم مثه همیشه همیارمه، سرما بر تنم غالب شده. بخاری زهوار در رفته سالیان سال است که زورش رو زده و همچون پیرمردی است که در سرمای جانسوز زمستانها برای گرمی دستهای دراز شده بسویش اینقدر هااا کرده است که دیگر نفسی برایش باقی نمانده. اما دور از جوانمردیست که سرمای تنم رو بر گردن این آتشگر پیر بندازم. سرمای من از سردی هوا نیست بلکه از نبود دلگرمیست. به قول دوستی قدیمی که میگفت دلت که گرم باشه همه چی خودش روبراه میشه. اما کدوم دلگرمی؟ به چه دلگرم باشم؟ به روزگار که همچون روانپریشی از خود بی خود شده ناخن بر روح و روانم میکشد و یا به عقربه های زمان که همچون شلاقی بر پیکرم فرود میان!!! بچه که بودم شنیده بودم که اگر گل قاصدک رو دیدی باید آرزوهات رو سوارشون کنی و فوتشون کنی تا برن برسن دست خدا، ولی از بخت من هروقت قاصدکها رو فوت میکردم همون جلوی پام فرود میومدن؛ انگار زیادی سنگین بودن! ولی خیالی نیس. باز هم طلب میکنم؛ آرزوهام رو و یا شاید همون دلگرم کننده هام رو! گاهی نوشته ها بوی غم میدن و واژه ها هم از فرود امدن روی صفحه دل آشوب میشن، ولی کیست که ندونه نق زدن های نوزاد از نداری نیست بلکه از بهانه است؛ دلش گرمه و خودش بی خبر!

داستانکنوشتنروزمرگیروزانه نویسی
۳۰
۱۶
vahid.ra
vahid.ra
می نویسم تا شاید از میان نوشته هایم خودم را پیدا کنم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید