
همین الان، تو این عصرِ مثلا پاییزی، دلم هوس یه بارونِ حسابی رو کرده. ولی هرچی به آسمون نیگاه میکنم اصلن شبیه این نیست که بخواد بارونی ازش دراد؛ انگار نه انگار که پاییزه.
اینم میدونم که چن روز پیش که بارون میومد به خودم غُر زدم که اَه حالا چه وقت بارون بود، الان که چتر همرام نیست! یه جورایی توقع دارم بارون اَزَم اجازه بگیره که وحید جان الان توو مُدِش هستی که ببارم یا نه؟ منم بگم نه عزیزم بذار واس فردا!
یاد این حرف چارلز بوکوفسکی افتادم که میگفت "مردم تمام عمرشون رو انتظار می کشند؛... منتظر باران میشدی و بعد هم صبر می کردی تا بند بیاد". حالا که حس خودم رو میبینم، متوجه شدم که راست میگفته.
اینم بگم که با دیدگاه سهراب هم در مورد بارون تا حدودی موافقم فقط مشکلم با اینه که میگه "چترها رو باید بست زیر بارون باید رفت" و بعدش میگه "زیر بارون باید چیز نوشت"؛ آخه سهراب جان خودت زیر شُرشُرِ بارون چیزی نوشتی تا حالا؟!؟ خیس میشه دفتر دَستَکِت! شدنی نیس!
ببین ذهن چجوری پرواز میکنه! امدم فقط بگم دلم بارون میخواد و بس؛ رفتم پیش بوکوفسکی و سهراب سپهری! ذهن چیز عجیبیه!