
نمیدونم این چه حسی است که در این آخرای شهریور، دلم هوای پاییز رو کرده...
پاییز و نَم نَمِ بارون و ریزش برگ ها و ترکیب جادویی بوی بارون با برگ و خاک باغچه؛ یه لیوان چای داغ و یه فکرِ بی خیال!
راه رفتن روی برگ های زرد و نارنجی و مثه بچه ها ذوق کردن از خرد شدن برگ های خشک زیر پا!
یه پنجره که قابش همین پاییز نارنجی باشه و صدای بارون!
.
.
.
میگن باید در زمان حال زیست و باید از مسیر لذت برد ولی من میگم گاهی که امید بی جون و خسته میشه، دلش یه هوای تازه میخواد! دلش میره برای فردا! فرقی هم نمیکنه که دلش پاییز رو بخواد یا مثلا دلش دریا و جنگل رو بخواد!
امید گاهی دنبال بهونه میگرده؛ گاهی کمی بارون میخواد و گاهی بوسه ای زیر بارون!
نمیدونم این خاصیت بوی پاییزِ که از چند فرسخی آدم رو شاعر میکنه و یا...!
??☕