
چقدر این روزها خبرهای ناخوش به گوشمون میرسه و انگار برامون شنیدن خبرهای بد عادت شده. برای خود من که روزی یا هفته ای نیست که خبر فوت کسی و یا مریض شدن کسی رو رو نشنوم.
این رزوها کرونا و اقتصادِ در گِل فرو رفته ی ما، انگار باهم عقد اخوتی بستند و تا تتمه ریشه امید و انگیزمون رو نزنن خشک کنند ول کن هم نیستن که نیستن. پزشکها و پرستارها از یه طرف مینالن و میگن بیمارستانها داره منفجر میشه و ما هم دیگر کم آوردیم، و از طرف دیگر هم اقتصاددان ها میگن، که اقتصاد کشور حسابی مریضه و در حال موت!
چه باید کرد؟ بنظرم نگران بودن هیچ دردی رو دعوا نمیکنه و چه بسا که اوضاع رو بدتر هم بکنه و به قول پیام بهرامپور (سخنران انگیزشی)، تو زمان بحران ببین کاری از دستت برمیاد و میتونی کاری انجام بدی انجام بده و اگر نمیتونی و کاری از دستت ساخته نیست دیگه حرصش رو نخور و الکی هم به زمین و زمان بد و بیراه نگو!
? واقعا این روزها بیایم ببینیم که مثلا میتونیم کاری کنیم که اوضاع اقتصادی و درآمدی خود و خانوادمون بهتر بشه، و براش برنامه بریزیم و حداقل گام ممکن رو براش برداریم و گرنه با غُر زدن کاری درست نمیشه!
?? تو زمینه کرونا هم باید ببینیم که دم دست ترین کاری که میتونیم انجام بدیم تا خودمون و خانوادمون رو حفظ کنیم چیه و هر کاری که از دستمون بر بیاد رو انجام بدیم و گرنه با بیخیالی و یا به زمین و زمان فحش دادن و اینو اون رو مقصر دونستن (چرا واکسن نیوردن چرا دیر اوردن چرا اونو نیوردن و چرا...) کاری رو حل نمیکنه!
?? این روزها باید خیلی خیلی بیشتر مواظب خودمون و عصاب و روانمون باشیم. بنظر من این روزها باید بیشتر کتاب خوند بیشتر فیلم دید و بیشتر از همیشه خودمون رو مشغول کنیم تا درگیری های ذهنیمون کمتر بشه. برای خود من پیاده روی یه مُسَکِن آرامش بخشه و همین چن روز پیش هشت کیلومتر پیاده روی کردم تا یه ذهن مشغولیم رو کاهش بدیم و خدارو شکر ثمر بخش بود??♂️