
میگن رفتن به دل طبیعت حال آدم رو خوب میکنه. ولی من میگم توی بدظهر تابستونی نشستن زیر سایه درخت انجیر توی حیاط کوچولوی بیست متری و بوی حیاط آب خورده و یه لیوان چای گلاب و یه کتاب، برای یه حال خوب، حتی برای لحظاتی کوتاه کافیه!
امروز قسمت من از طبیعت، تیکه ای کوچیک از آسمونه که از لابه لای ساختمونای قد کشیده به زور دیده میشه و چنتایی درخت که برگاشون تو این گرمای تابستونی رمقی برای خودنمایی ندارن ولی باز بی منت همون تتمه حال خوبشون رو هم با من قسمت میکنند.
امروز قسمت من از طبیعت صدای گهگاه گنجشک هایی است که روی درخت قد کشیده ی حیاط لابه لای صدای ماشین و موتورهای خیابون، به گوشم میرسن و انگار که میگن، حال خوشت رو به هیچکسی گره نزن.
شاید امروز باید به خودم یاداوری کنم که باید قدر همین تیکه کوچک از آسمون و سایه درخت انجیر و صدای گنجشک ها و بوی نم حیاط آب خورده رو بیشتر بدونم. شاید خیلی ها همین دلخوشی کوچک رو هم نداشته باشن...
نمیدونم چرا امروز حرفام شبیه شعرهای سهراب سپهری شد.?ولی اشکالی هم درش نیست.گاهی باید از حال خوب دل گفت تا شاید حال دلی خوب شود...