
امروز یه دعایی رو تو اینستا دیدم که بنظرم خیلی دعای خوبی بود. نوشته بود: خدایا کمکمون کن تا ذوق انجام کاری رو داریم، انجامش بدیم.
ذوق و شوق داشتن برای شروع یا ادامه کار تو مسیر زندگیمون خیلی خیلی مهمه.ذوق و شوق اگه باشه هر مشکلی که پیش بیاد، هر سنگی که جلومون بندازن، هر بلایی که سرمون دراد، بازم به راهمون ادامه میدیم. چرا؟چون عاشقش هستیم، چون دوسش داریم، چون مطمئنیم که این کار بمون انرژی میده، حالمون رو خوب میکنه. ولی وای به اون روزی که ذوقمون رو از دست بدیم. دیگه هرکاری هم بکینم دیگه دل و دماغ کار کردن برامون نمیمونه. اطرافیانمون میگن، بابا تو که تا دیروز داشتی خودت رو برای این کار میکشتی پس حالا چی شده که دیگه واست مهم نیس؟؟
مثلا خود من تا دو سه سال پیش ذوق اینو پیدا کرده بودم که هرجوری شده برم چند کشور که تاریخ و فرهنگ مهمی رو تو دلشون دارند (مثه مصر، ترکیه، هند، چین، کشورهای آسیای شرقی، ایتالیا و...) رو ببینم اونم به شکل کوله گردی و خیلی کم خرج. ولی کم کم این ذوق داره روز به روز به دفتر خاطرات میپیونده. آره. شاید بگین دلیلش دُلاره? و درست هم میگین. ولی یه طرف دیگه قضیه اینه که باید به ذوق و شوقم بال و پر هم میدادم و بزرگش میکردم. باید هرجور شده واسش برنامه میچیدم و هرطور که شده کاری میکردم که نذارم این شوقم از بین بره. ذوق یا همون انگیزه رو اگر رشدش ندیم از دست میره و یروزی و یجایی حسرتش رو میخوریم.
چند نکته هم در مورد ذوق و شوق:
چقدر با آدمای مسن تر از خودتون برخورد کردین که بتون گفتن ای کاش اون زمان که جوون بودم فلان کار رو میکردم!! کاش وقتی جوون بودم کوله گردی رو تجربه میکردم؛ یا کاش زمانی که جوون بودم رویای دوچرخه سواری به دور دنیا رو عملی کرده بودم؛ یا ای کاش سال ها پیش که ذوق راه انداختن کسب و کار رو داشتم اونو پیاده میکردم؛ و بسیار ای کاش های دیگه! پس باید بدونیم که ذوق و انگیزه هم تاریخ انقضا داره!
آیا فقط این که ذوق یه چیزی رو پیدا کنیم کافیه؟نه. باید ذوق و شوق رو مثه یه گیاه پرورش بدیم و بزرگش کنیم. باید بش آب و کود بدیم تا رشد کنه. اگه بش رسیدگی نکنیم از دست میره و میشه حسرت سالهای دور زندگیمون. ذوق یادگیری زبان جدید رو دارید؟باید واسش برنامه بریزید؛ هروز یه قدم کوچیک؛ چشم انداز و هدف داشته باشید.
اگر همین الان و یهویی ذوق و شوق کاری رو پیدا کردین، سریع اون رو یادداشت کنید و بنویسید که چه چیزی باعث شده که این انگیزه رو پیدا کنید. چه نوشته ای رو خوندین، یا چه فیلمی رو دیدین که شما رو واداشته که برای شروع یا ادامه ی کاری برانگیخته بشین. بعده ها اگر ذوقتون کمرنگ شد میتونید به منابعی که ذوقتون رو سرشار کرده رجوع کنید.
اگر فکر میکنید که ایده ای که به ذهنتون رسیده و کلی باش ذوق کردین، به کسی که فکر میکنید ممکنه که ذوقتون رو کور کنه نگید چون ممکنه همونجا ذوقتون برای همیشه کور بشه و دیگه هم سراغتون نیاد. برای اینکه ذوقتون کور نشه برید سراغ کسی که اون کار رو انجام داده و موفق هم بوده. <موفق بودن طرف خیلی مهمه>. چون اگر مثلا بخواین با داییتون که تو کسب و کاری ورشکست شده و اول کاری مشورت کنید، میگه: سراغ کسب و کار راه انداختن تو این کشور نرو که بدبخت میشی? و اونجاست که ذوقتون به فنا میره!
خلاصه کلام این که ذوق و شوق کاری اگر دارین، سریع بش رسیدگی کنین. ذوق و شوق خوب رو مثه یه فرصت خوب بش نیگاه کنید که اگر از دستش بدین واقعا ممکنه بعدا پشیمون بشید.
امیدوارم هیشکی تو این روزها، ذوقش رو از دست نده و نا امید نشه.
شما هم اگر ذوق شروع کاری رو دارین، همین پایین بنویسید و مکتوبش کنید?