
ما انسانها ذاتا دوس داریم که پاداش بگیریم. دوس داریم که دیگران تحویلمون بگیرن. از هدیه گرفتن خوشمون میاد. ولی مگه همش باید منتظر باشیم که دیگران برامون کاری کنند؟ ما خودمون هم باید به خودمون پاداش بدیم. باید خودمون رو تحویل بگیرم. ?
تا حالا شده که کاری رو به پایان برسونید و به خودتون پاداش بدین؟ من بارها این کار رو کردم و همیشه نتیجه مثبتش رو تو زندگیم دیدم. آدمی تا پاداشی رو در انتهای کارش متصور نباشه، انگیزه ای برای حرکت کردن نداره. یکی از راههایی که باعث میشه زندگیمون وارد روزمرگی نشه، همین پاداش هایی است که میتونیم برای خودمون در نظر بگیریم. پاداش ها چی میتونن باشن؟ نیاز نیست که چیز عجیب غریبی باشن، مهم اینه که به ما انگیزه و شور جلو رفتن رو بده. مثلا میتونه خرید یه کتاب باشه و یا یه نوشیدنی یا رفتن به سینما و هرچیز دیگه ای که میتونه برای ما خوشحال کننده باشه.
? مثلا من امروز به خودم یه نوشیدنی ده هزار تومنی ناقابل هدیه دادم و همین بم انرژی دادش که کارامو بکنم? زندگی ساده تر ازین حرفاس که بعضی از ما آدمها پیچیدش میکنیم.
پاداش ها میتونن نسبت به زمان و یا حجم کاری ما متنوع تر و بزرگتر هم باشن. مثلا برنامه ریزی برای رفتن به یه سفر. چقدر لذت بخشه که در حین کار کردن، به این موضوع فکر کنید که برای دو هفته ی آینده برنامه یه سفر جذاب رو از قبل آماده کردین و همه چیز برای سفر حاضر و آمادس، انگیزه ای که همین فکر کردن به این سفر بتون میده، از صد تا بمب اتمی هم بیشتره?؛ واس من که اینطوریه؛ بقیه رو نمیدونم!!!
? حیف که این کرونا دست و پای من و شاید خیلی های دیگه رو بسته و نمیذاره که با یه خیال راحت رفت سفر، و گرنه امکان نداشت سالی بدون سفر رو تو زندگیم بگذرونم. متاسفانه الان بیش از یکسالی میشه که از محدوده مکانی خودم که تقریبا یه دایره به شعاع 10 کیلومتری میشه اونورتر نرفتم. انگار که اگر ازین دایره ی ذهنی خارج بشم کرونا میاد روم سوار میشه. نمیدونم شاید هم زیادی من سخت گیرم. خلاصه اگر کرونامرونا نبود یه سفر ساده و دم دستی واس خودم تو پاییز که معمولا دوس داشتنی ترین فصل برای سفر میدونم، جور میکردم. یه سفر تنهایی و به شیوه ی پرسه زنی در شهر. من عاشق کشف گوشه گوشه های شهر با پاهای پیاده ام؛ کشف ذهن مردمانش، خوراکی های اون منطقه، مکان هایی که داستانی پشتشون هست و هر چیزی که منو به سمت خودش بکشونه!
خلاصه اینکه پیشنهاد من برای اونایی که زیاد دچار روزمرگی میشن و یا کارهاشون کُند پیش میره و یا اصلن انگیزه هیچ چیزی رو ندارن، اینه که به خودشون پاداش بدن و یا برای آینده پاداشی رو برای خودشون در نظر بگیرن.