
رفته بود رو مخم!
هی پشت سر هم حرفش رو تکرار میکرد!
- وحید خواهشن برو زین دوچرخت رو درست کن، آبروم جلو بابام میره!
گفتم آخه عزیزم، زین دوچرخه من چه ربطی به بابات داره؟
- گفت خودتو به اون راه نزن.
منظورش رو گرفته بودم. باباش هفته پیش امده بود خونمون و دوچرخمو پایین پاگَرد دیده بود و تعجب کرده بود ازینکه دوچرخه رو با خودم نبردم؛ آخه همیشه عادت دارم با دوچرخه برم بیام ولی چن روزی زین دوچرخه از جاش درامده بود و باید مُهره هاش رو سفت میکردم ولی حوصلم نمیکشید واس همینم همینجوری توی پاگَرد رهاش کرده بودم. از قضا پدرزن که ازون مردهای روزگارِدیده و فنی و به قولی آچاربِدَست هستش، برمیگرده میگه بذار خودم درستش کنم و زنم هم که میخواد شوهرش بی دستو پا جلوه نکنه برمیگرده بهش میگه این یه مُهرش شکسته و خود وحید قراره بخره درستش کنه!
شبها که میرم خونه خیلی خستم. البته روزام خستم.
گفتم اول یه چای بریز تا پاشم برم ببینم چیکار میشه کرد!
- گفت مگه میخوای دوچرخه رو از نو بسازی، پاشو برو دو تا مُهرست دیگه، سِفتشون کنه بره، فردا صبح قراره بابام بیاد، میبینه میگه چه شوهر بی عرضه ای!!!
با عصبانیت گفتم باشه، باشه، بس کن این بحث رو!
پاشدم دنبال یه آچار گشتم و بالاخره لابه لای خرت و پرت ها یه آچار فرانسه فسقلی پیدا کردم.
ولی راست میگفت! من اصلن آچاربِدَست نبودم! اصلن مگه همه مردا باید آچاربِدَست باشن؟!
پاشدم از پله ها پایین رفتم و در حالی که خمیازه میکشیدمو خواب به چشام هجوم اورده بود، لامپ پاگرد رو روشن کردمو مشغول وَر رفتن به مُهره های زین شدم. اینقدر سِفت بودن که تکون نمیخوردن! اینقدر وَر رفتم که یهو آچار وِل شد پرت شد رو زمین و از بد شانسی شکستو به دو نیم تقسیم شد! لعنت به این شانس! آچار فرانسه نبود مگه؟ اینم چینیه یعنی؟! رفتم یه چسب نواری پهن ورداشتم و یجوری باهاش زین رو سرِهم بندی کردم! رفتم بالا و لبامو به نشونه اوکی بودن بهم فشردم و همزمان موفقیت کار رو با تایید شستم نشون دادم! اونم گفت، آفرین حالا شدی یه آچاربِدَست!
صبح زود از خواب پاشدم.
با هزار زحمت روی زین سرهم بندی شده نشستم و تا محل کار پا زدم.
نشیمنگاهم از نشستن روی سطی ناهموارو نامیزون درد میکرد ولی به خودم گفتم بالاخره روزی آچاربِدَست میشم!