
گاهی یادمون میره که هروز صبح که چشم باز میکنیم، یه فرصت جدید برای زندگی کردن بهمون هدیه داده شده.
گاهی زندگی با تلنگرهاش بمون یادآوری میکنه که همین نفس کشیدن ساده، بزرگترین نعمتی که جلوی چشممون هست و ازش غافلیم.
خیلی از ما در این روزگار عجیب، عجیبتر هم میشیم و یادمون میره که باید در میان این روزمرگی ها گاهی زندگی هم بکنیم.
چقدر تلخ است که چشممون ذوق یه کودک سه ساله رو تو خیابون نبینه و چه تلخ است که مشاممون بوی خوش زندگی رو از نزدیک شدن فصل پاییز حس نکنه. ??
?نمیدونم این حس در من از کی بوجود امده که عاشق اینم که شبها در حین پیاده روی و یا دوچرخه سواری از محل کارم تا خونه، مَشامم رو بفرستیم پی پنجره های خونه های مردم و بوی خوش غذای یه خونه رو استشمام کنم؛ گاهی بوی خوش قرمه سبزی و گاهی بوی کتلت میپیچه توی مشامم و به خودم میگم خدارو شکر که از این خونه بوی خوش زندگی بیرون میاد؛ چرا بوی خوش زندگی؟ چون که حتما در این خونه مادری زندگی میکند که داره با عشق برای اعضای خانه شام درست میکنه، و چرا با عشق؟ چونکه غذایی که با عشق درست نشه بوش بیرون نمیاد ?. برای من، بوی خوش قرمه سبزی دسپخت مادر، معنی بوی خوشبختی رو داره و بم حس آرامش رو میده.
چقدر این نوشته از هلن کلر رو دوس دارم و مناسب این نوشته میدونم:
"من که نابینا هستم می توانم انرژی به آنان که بینا هستم بدهم. یک راهنمایی به آن هایی که از موهبت بینایی کامل بهره مندند: از چشمانتان چنان استفاده کنید مثل اینکه ناگهان فردا نابینا خواهید شد. موسیقی صداها، نغمه ی یک پرنده، نوای نیرومند یک ارکست را بشنوید مثل اینکه فردا ناگهان ناشنوا خواهید شد. به هر چیزی که لمس میکنید جوری دست بزنید که انگار حس لامسه ی شما فردا از کار خواهد افتاد. عطر گل را ببویید، هر لقمه را با اشتها بچشید، مثل اینکه فردا دیگر هرگز نمیتوانید ببویید یا بچشید. از هر حسی بیشترین استفاده را ببرید."
زندگی کردن به همراه درگیر کردن کامل هواس پنجگانه، لذتی است که در گفتار آسون باشه و شایدم شعارگونه، ولی گاهی میشه در میان سختی ها و روزمرگی ها این شکلی هم زندگی رو زندگی کرد و از بودن به معنای نفس کشیدن و حضور داشتن، نهایت استفاده رو کرد و به قول اروین د.یالوم:
"بهتر است از همه ی زندگی استفاده کنیم و برای مرگ چیزی جز تفاله باقی نگذاریم؛ هیچ چیز جز یه قلعه ی سوخته."
مت هیگ، نویسنده و کسی که از افسردگی و بیماری روانی شدیدی تو برهه ای از زندگیش رنج میبرده و تونسته خودش رو نجات بده حرفهای قشنگی میزنه و میگه:
من بودن را می خواهم.
دوست دارم آن را بخوانم، بنویسم، احساس کنم.
دلم می خواهد بودن رو زندگی کنم.
دلم می خواهد در این عمری که به یه چشم بر هم زدن تمام می شود، تا می توانم لحظه ها را به احساس کردن و لمس کردن بگذارنم. احساس کردن هر آنچه احساس شدنی است.
همین که هستم خرسندم.
این نوشته رو همین الان که ساعت حوالی 8 شب پنجشبه هجدهم شهریور سال 1400 هستش با حال خوبم نوشتم تا شاید کسی بیاد بخونه و اونم حالش خوب بشه، و امیدوارم حال دل مردم سرزمینم همیشه خوب باشه???